Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

گرم کردی ذابِ ذرّیات را عاشقی آموختی ذرات را سرانجام مژده رسید که شمس در دمشق است. شهری که مولانا آن را از روی علافه «دمشق عشق» می‌خواند. ما به دمشق عشق تو» مست و مقیم بهر تو ..."نو دلال و عر خود عزم عزاز می‌کنی (د ۸ ۲۲۹۲) مولانا پسر خود سلطان ولد راکه در آن زمان بیست سال داشت برای باز آوردن با رگمشده به خانه» به شام فرستاد. ساطان‌ولد داستان سفر خود را به شام و کوششهایی را که برای باز آوردن شمس کرده است [در ولدنامه]به شرح بازگفته است؛ و اینکه در ره بازگشت شمس سوار پر اسب و پیک جوان پیاده در رکابش راه می‌سپردند. ساطان ولد می‌گوید: چون به قونیه رسیدند شمس و مولانا به پای یکدیگر افتادنده چنانکه عاشق از معشوق و معشوق از عاشق شناخته نبود. این بار جلال‌الدین اصرار داشت که شمس در خانه او مسکن گزیند؛ و دختر جوانی رکه در خانواد؛ مولانا پرورده شده بود به عقد ازدواج او در آورد. در ۶ پنجم دسابر ۸ م هنگامی که مولانا و شم س گرم گفتگو بودنده کسی شمس را از پیرون صدا کرد. شمس بیرون رفت و دیگر هرگز بازنگشت. مولانا می‌بایست آنچه را رخ داده است احساس کرده باشد. اقا نمی‌خواست باور کند که شمس را برای هميشه از دست داده است. کی گفت که آن زند؛ جاوید بمرد؟ . کی گفت که: آفتاب اومید بمرد؟ آن دشمن خورشید بر آمد بربام ‏ دوچشم پست. گفت: خورشید بمرد. (رباعیات؛ شماره ۲۳ی) ۱ بهمولاناگفته شد که شمس به ناگهان قیه را ترک کرده» و احتمالاًبه شام رفته است؛ اقا در حفیفت آد درویش شوریده را با اجازة ضمنی علاءالدین؛ پسر مولاناء کشته بودند. شایع بود که او را کارد زده و در چاهی در آن نزدیکی افکنده, و سپس با عجله جسد را از آن چاه برکشیده و دفن کرد‌اند. در ده ۸۱۹۵۰ (۱۳۰ه.ت) هنگامی که مقام شمس را مرمت می‌کردند؛ در نتیجذکاوشیکه صورت گرفت. در حقیقت گور بزرگی آشکار شد که با سار جکهنهایکه با شتاب درست شده بود پوشیده شده بود. ۱- شیمل شمار؛ رباعی را ۵۳۴ داده است. اما آن رباعی دیگری است که عینا نقل می‌شود: ی 3 وم مه گی گفت که روح عشق‌انگیز بمرد جبریل امین ز دشنه تیز بمرد

— পৃষ্ঠা ২৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।