Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

راه قونیه ۲۵ خواب دیده بود؟ مولانا در یکی از شعرهایش می‌گوید: خبال خوب تو در سینه بردیم شفق از آفتاب آمدنشانی (د /۱۶۶۹) جلال‌الدین و شمس دو یار جانی جدائی‌ناپذبر گشتند. بنابر روایات روزها و روزها با همم گذرانیدند و «مدت شش ماه....به هم صحبت فرمودند چنانکه قطعاً و اصلاً ‏ کل و شرب و حاجات بشری در میان نبود»؛ و هر دو مستغرق در آسمان عشق الهی بودند. خورشید روی مفخر نبریز شمس‌دین . آندرپیش روان شده دلهای چون سحاب بخوبی می‌توان درک کرد که نه خانوادُ مولوی و نه مریدان او از وضع یکه پیش آمده بود راضی و خشنود نبودند. چگونه ممکن بودکه استاد زن و فرزند و ندریس و تعلیم خود را فراموش کند و به غفلت بسپارد؟ چگونه ممکن بود دربارٌ مطالب و موضوعات دینی با درویش بیگانهای که ساسل نسب طریمت عرفانی او معلوم نبود و هیچ کس بدرستی از آن آگاهی نداشت به بحث وگفتگو نشیند؟ آیا این رسوایی بزرگی نبود؟ ظاهرا این درویش مفرور نیز پروای آنکه محبت مردم قونه را به عود جلب کند نداشت؛ و مردم نیز به تمامی از نفوذ وی در مولانا ناخشنود بودند. شمس می‌بایستی احساس کرده باشد که اندیشه‌های اهریمنی دربارة او در جوشش است؛ از این رو یک روز همانگونه که به طور اسرارآمیزی ظاهرگشته بود. ناپدید شد. به قول سلطان ولد (ولدنامه 6۲) ناگهان برق غیرت‌الهی برزد و زمزمه در دهانها افتاد. جلال‌الدین دل شکسته باقی ماند. جدا از خورشیدش چه می‌توانست کرد؟ با این همه در این لحظه دگرگونی و استحالا او آغاز شد: شاعر شندء به موسیقی گوش دادن گرفت به ترانه خواندن پرداحت و ساعتهای پی در پی به چرخیدن و پای کوبی و دست‌افشاندن مشغول گشت. مرد مجاهد بُدم» عاقل و زاهد بدم . عافیتا همچو مرغ از چه پربدی بگو؟ (د /۲۲۲۵) می‌دانست که خود سراینده این همه شعرها و ترانه‌ها نییست بلکه او همچون نی است که تنها وقتی همدمی در آن بدمد به صدا در می‌آید. نامه از پی نامه به سوی شمس روانه کرد؛ امّا مکان شمس معلوم نبود, و نامه‌ها بی‌جواب ماند. صد نامه فرستادم» صد راه نشان دادم با راه نمی‌دانی» با نامه نمی‌خوانی (د /۲۵۷۲) نام شم را در شعر خود ذکر نمی‌کرد؛ اما به حورشید به ستارگان به احتران به لها و درختان» برف وی تلمیح میزد تا به قدرت دگرگونی بخش این خورشید که غيبتِ حضور و جای خالیش را سخت احساس می‌کرد؛ اشاره کرده باشد. بی‌اختیار آدمی توصیف عطار را از حورشید فلکی به یاد می‌آورد:

— পৃষ্ঠা ২৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।