۲۲ من بادم و تو آتش تا این مرحله فقیه و عالم جوان مارغبت و تمایلی به سنتهای عرفانی و صوفیانه نشان نداده بود» مگر اندکی پدرش مردی عارف بود, ولی به دشواری میتوان او را پیرو یکی از سلسله طریقهای م, صوفیانه دانست. فریتز مایره ما را با معارف بهاءولد» مجموعهای از یادداشتها و خاطره نگاریها و وعظهای او آشناگردانیده است. این نوشتهها بیشت رکسانی را که به خواندن آنها پرداختهاند. تکان داده است. زیرا تجربههای عرفانگی که این دانشمند خوارزمی در نوشتههای خود بیان میکند؛ سخت نامتعارف است. و آزادی وی در ببال عشق عارفانه آدمی را شگفتزده هی کند: در حفیقت»؛ وی بالاترین حالتٍ عرفانی را به صورتی کاملً حسی؛ به عنوان عشق باختن واقعی در آغوش خداوند» توصیف میکند. و این عاشقی و معشوقی را «معیّت» خدا در زندگی هر آفریدهای, 2 ۰ ۰ میشناسد: «در حجر الله رو و الله تو را در برگرفته و بوسه میدهدی و بدین صفات همه خود را عرضه میکند تا نرمی از وی و همه دل بر وی نهی شب و روز ». گونی جلالالدین از زندگی عارفانةنهانی پدر هیچ اطلاعی نداشته است. سلطان ولد نیای خود را تنها به عنوان «سلطان العلماء» ... و بالاتر از فخررازی و صدها چون این سینا» یاد میکند و او را که در پارسایی و دینداری «برتر از فرشتگان» بوده است با ابوحنیفه» دانشمند و فقیه معروف» مقایسه میکند» امّا بر تجارب عرفانی او تکیهٌ چندانی نمیکند. اما یک سال بعد از وفات بهاءالدین یکی از شاگردان پیشین او به نام برهان الدین محقق به قونیه آمدء و چون از وفات استاد حود آگاه شد» جلالالدین جوان را با آثار پدرش و آثار سنایی آشنایی داد. سنایی؛ شاعر درباری فصیح و بلیغی بود که در غزنه میزیست (و در آنجا در ۵ /۱۱۳۱م درگذشت)» اقا بعدا به شعر تعلیمی روی آورد» و نخستین کسی است که از قالب مثنوی برای بیان موضوعهای صوفیانه و تعلیمی استفاده کرد» و مثنوی حد بفة الحثبف؛ او نمونه و سرمشقی برای همه مثنویهای عارفانة ۳ ۵ | » .2 ۵ ۰ ۰ م2 ۰ 51 بعدی کشت. اثراتِ صورتکریهای شعری و داستانهای ی که از مثنوی او بررگرفته شده» در آثار مولانا ۱ ۳ مم --ر به چشم میخورد. در یک مورد حتی جلالالدین بیتی از سنایی را میگیرده و برکرد آن مرثیهای برای این استاد که صد سالی بیش از او درگذشته بوده میسازد؛ کت کت | فش تنس رد مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد" ایران وفات سنائی تاریخهای دیگر هم ذکر کردهاند. مثل ۲ ۵۲۵ و غیره. اقای دکتر زرین کوب ۲را درست دانستهاند. ۲- ترجمهای که خانم شیمل از غزل شمارء ۷ کلیات شمس (ویراستة بدیعالزمان فروزانفر) که به عنوان مااخذ ذکر کرده داده است. جز در بیت اوّل با بقیهُ غزل نمیخواند. غزل شمارة ۱۰۰۷ چنین است: ۳
— পৃষ্ঠা ২৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।