1۹ من بادم و تو آتش میکند» و اینکه چگونه قدرت دعای زنی او را از تبهکاریهای اشکر سلطان محفوظ داشت. در آثار بعدی مولانا؛ خوارزم. وطن دوران کودکیش, به صورت استعارهای برای فقر معنوی, آن صفت ستودة دل سالکان راه حق؛ و زادگاه زیبایان بیشمار تجلی میکند." گویا خانوادة مولانا از سمرقند به سوی مفرب روانه شهاند» ولی تاریخ دقتق حرکت و مسیرشان معلوم نیست. چون یادداشتهای بهاءالاین دربارة اين دوره با سفرش به خوارزم خانمه مییابد؛ سیر و سفر این خانواده در طی ده بعد» يا در همین حدوده فقط از روی اخبار تذکره نویسان که در آن جای پرسش فراوان است. بر ما معلوم است. این داستان که به تکرار با گفته شده است که بهاءو لد بخ را به خاطر دشمنیی که با فقیه و متألهنامداره فخرالدین رازی؛ به هم رسانیده بوده ترک گفته است بابهای ندارد. هر چند این دو به هیچ وجه یکدیگر را خوش نداشتند. دلیل مهاجرت وی ممکن است طبیعتی سیاسی داشته باشد» ساطان ولد» فرزند و زندگینامه نویس مولائاه میگوید: «چونکه از بلخیان بهاءولد گشت دلخسته آن شه سرمد ناگهش از خدا رسید خطاب کای بگانه شهنشه اقطاب چون نرا این گروه آزردند دل پاک ترا ز جا بردند به درا از مسیان این اعدا تا فرستیمشان عذاب و بلاا (ولدنامه, ۱۹۰) در واقم؛ چنانکه مولانا نیز در فه ماپه میگوید. خوارزهشاه به علت آنکه به خواست مفولان گردن ننهاده و تنی چند از بازرگانن منول راکشته بود گرفتار اتقام سهمگین آنها شد. چنگیز خان جلو سپاهیان جرار خود را رها ساخت. و آنها طی چند سال بعد سراسر ایران را تا اناطولیای شرقی (اسیای صغیر) به زیر سم ستوران خود کوفتند و نیز به شمال غربی هندوستان رسیدند. اندکی بعد در ۱- اشاره به اين گفته مولانا است: «در سمرقند بودیم و خوارزمشاه سمرقند را در حصار گرفته بود و لشکر کشید جنگ میکرد. در آن محله دختری بود عظیم صاحب جمال چنانکه در آن شهر او را نظیر نبود. هر لحظه میشنیدم که میگفت خداوندا کی روا داری که مرا به دست ظالمان دهی و میدانم که هرگز روا نداری و بر تو اعتماد دارم. چون شهر را غارت کردند و همه خلق را اسیر بردند و کنیزکان آن زن را اسیر بردند و او را هیچ المی نر سید...» فیه مافیه, صفحة ۱۷۳. ۲- اشاره به اين گفتة مولوی در یه مافیه است: «کسی گفت در خوارزم [کسی عاشق نشود. زیرا در خوارزم شاهدان بسیارند. چون شاهدی بینند و دل بر او بندند بعد از او, از او پهتر ببینند. آن بر دل ایشان سرد شود.] فرمود: «اگر بر شاهدان خوارزم عاشق نشوند آخر بر خوارزم عاشق باید شدن که در او شاهدان بیحدند و آن خوارزم فقر است که در او خوبان معنوی و صورتهای روحانی بیحدند که به هر که فرود آیی و قرار گیری دیگری روی نماید که آن اول را فراموش کنی. الا مالانهاية. پس بر نفس فقر عاشق شویم که در او چنین شاهدانند.» فیه مافیه, صفحه ۱۵۹٩
— পৃষ্ঠা ২২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।