زیارت رومی ۱۷ شعرهایی که در آن آسیاب و جوشش آب نمادی از زندگی میشد. وا میداشت: دل چو دانه ما مثال آسیا . آسیاکی داند این گردش چرا؟ تن چو سنگ و آب او اندیشهها . سنگ گوید: " آب داند ماجرا؟" آب گوید آسیابان را بپرس کوفکند اندر نشیب این آب را آسیابان گویدت کای نان خوار گر نگردد این کی باشد نانا؟ (د /۱۸۱) و مولاناازگلها و ریحانهاکه بر ساحل نهر رسته بودند» و ندای آنهارا میتوانست بشنود؛ به شعر و ترانه سخن میگفت. قونیه با حانههای کهنسالش ( که بیشتر آنها را اینک خراب کرده و به جای آنها ساختمانهای آپارتمانی زشتی بنا کردهاند)» و خانوادهها و باغهایش جهانی بود که هنوز روح مولانا را در خود زنده نگهداشته بود. در آنجا کسانی بودند که سنت مولانا را ادامه میدادند؛ نه تنها مثنوی میخواندند نی نیز مینواختند» و از نوشتن به خط خوش برای مولانا لذت میبردند. اما خود جزء «پختگان» بودند. یا به عبارت دیگرهکمال معنوی و روحی آنها به جائی میرسی دکه مریدان نمونة مولاناء تجسم آن عشق الهی که در زندگی و آثار او موج میزده شده بودند. و زاثر با زبنی که مولان روزگاری محبوب خود را مخاطب قرار داده بوده شاعر را مخاطب قرار داده گوید: همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد چوشدم به قعر دریاچو توگوهرم نیامد همه خنبهاگشودم» ز هزار خم چشیدم چو شراب دلکش توبه لب و سرم نیامد! (د ۷۷۲۸ ۱- اصل شعر که با چاپ قبلی تفاوت دارد با طفآقای درودیان به دست ناشر رسید که عیناً در این چاپ میآید.
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।