۴ من بادم و تو آتش دراویش را بست و هرگونه فعالیتی را بر طریقههای درویشان غدقن کرد, به موزه تبدیل شد. تنها به محمددده: درویش پیری؛ اجازهدادهشد تا درحجر کوچک خود باقی بماند و یکی از لحظات پر هیجان زندگی من وقتی بود که بعد از سخنرانشی که در ۱۷ دسامبر سال ۱۹۵۶ به مناسبت سالگرد درگذشت مولانا اراد کردم؛ او مرا در آغوش گرفت و متبرک ساخت. حجرههای درویشان نی زکه در دو سوی باغچهای قرار داشت؛ اینک به بخشهایی از موزه تبدیل شده است» و آشپزخانه بزرگ قدیمی آنجا نوسازی شده است. در اینجا بودکه مریدان میبایست هزار و یک روز خدم تکننده و کارشان با سادهترین وظایف نوکری آغاز میشد. کسی که میخواست در آینده درویش طریقة مولوی بشود میبایست خواندن و شرح کردن منتوی مولانا را بیاموزد» و در موسیقی تعلیم داده شود و از همه مهمتر رقص چرخان درویشان مولویه راکه لازمهاش تسلط کامل بر بدن است فرا گیرد. میخ درشتی که بر زمین کوفته بودند؛میان اولین و دومین انگشت پای راست مرید قرار داده میشد تا او را در وضع معینی نگهدارده و وی هر روز میآموخت که برگرد این محور چند ثانیه بیشتر از روز پیش بچرخد تا اینکه توانایی مییافت برای مدت یک ساعت تمام یا بیشتر این چرخش را ادامه دهد. پس از هزار و یک روز خدمت او از خامی به در آمده و «پخته شده بود.» و عضو تمام عیار ساسلٌ اخوت مولویه میشد. حتی به صورت موزه؛ قباٌ خضراء همچنان زیارتگاه پارسایان باقی ماند؛ و مرد و زن از دهکدههاء از شهر اناطولیاء و از استانبول برای زیارت بدانجا میآمدند. دانشمندان و محققان نیز برای استفاده از کتابخانةزیبای موزه که گنجینههایی از نسخ خطی و دستنویسهای قرون وسطا را در بر دارد, میآمدنده اما بتدریج سیل زاثران مقبره و موزه به صورت توریستها در آمدند که بدانجا فقط برای تماشا میآمدند بی آنکه درکی از اهمیت نقش مولانا و آثار او در فرهنگ ترکیه و در زندگی عارفانه جهان اسلام داشته باشند. درکنار موزه با عطراگین کوچکی قرار دارد که در آن سنگهای قبر چند تن از پیروان مولانا احساسی از آرامش معنوی به انسال میدهد. مسجدی از عهد عثمانی نیز در آن نردیکی به نظاره استاده است. در قونیه جاهای بسیار توان یاف ت که گویی عطر حضور مولانا را میپراگنند. ماگاهی درشکهای که ریک وت و درخشندهای رنگ شده بود و اسی آن را میکشید کرایه میکرديم و به مرام» بافستانی در دامنة ه,آنجااکه اکنون ساختمانهای جدید دانشگاهی قرا رگرفته است؛ میرفتيم. در آنجا جویبار و نهر آبی راکه مولانابرای گلگشت با مریدانش بدانجا میآمده میتوان دید؛ صدای آسیای آیی و زمزمة جویباراغلب او را به چرخش و دست افشانی بر میانگیخت؛ يا به خواندن
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।