Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

زیارت رومی ۱۵ اندکی بعد از آنکه شاعر شوریدهٌ ما روی در نقاب خاک کشید» وفات یافت. اما رهیافت آن دو به تصوف و حقیقت الهی متفاوت بود. یکی طریق دانش یا معرفت (دلهعع)را پیروی می‌کرد, و آن دیگری طریق عشق را می‌پیمود. با این حال» دوست یکدیگر بودند و به هم احترام می‌گذاشتند» زیرا هر دو دریافته بودند که راههای رسیدن به خدا به شمار خلایق روی زمين است. بازار زرگران اکنون نیز مثل زمانی که مولانا از میان آن می‌گذشته و دوست خویش صلاح‌الدین زرکوب را در آنجا یافت جالب و دیدنی است. قالی فروشان و دکه‌های کوچک برودری‌دوزی» بیننده را به یا بعضی از اییات زیبای مولانا می‌اندازد: مگ او نمی خواست روپوش زینی از اشک چشم و خون دل رای مرکب آسمانی عشت ببفد, با اطلس گرانهائی از اشک خونفام خویش پدید آرد و جلو قدمهای محبوب بکُسترد؟* بوی عطرهاء و رایحة هزاران ماد غذایی هوا را پر می‌سازد؛ و به یاد ما می‌آورد که چگونه قونیه همیشه به حاطر خورا کی‌های عالی و به ویژه حلوبانش معروف بوده است. از اين روء جای شگفتی نیست اگر در میان استعاره‌هائی که مولانا در شعر خود برای عشق و تجرییات روحانی می‌آورد» وازگان وسیعی به غذاها و خورا کی‌ها مربوط می‌شود -زیرا «خام باید پخته گردد». بوی خوش عطر نیز واژه‌ای کلیدی در شعر اوست. بوی خوش؛ روح را به یاد چیزی ازگذشته می‌اندازد» به باد روزگاران خوشی که در حضور محبوبی گذشته است؛ و مولانا هنگامی که به داستان قرآنی یوسف تلمیح دارد؛ می‌گوید که چسان بوی پیراهن پوسف. کوری یعقوب را شفا داد یک عمارت سادة کوچک در وسط شهر. چیز دیگری است که توجه ما را جلب می‌کند. آن را قام می‌خوانند. و به اد بود شمس تبریزی ساخته شده است» مردی که زندگی مولانا را دگرگون کرد و او را به صورت شاعری در آورد. اینجا را حتماًباید زبارت کرد؛ وگرنه خشم شمس برانگیخته می‌شود و نتیجه می‌تواند مصیبت‌بار باشد... در آن نزدیکی جایگاه انة پیشین مولانا است» اقا هیچ اثری از آن باز نمانده است» پس به سوی‌گنبد سبز (قبة خضرا به ترکی ۲06 1 وه ۷)روی می‌کنيم؛ در آنحا قبر مولائا و قبور بدرش و جانشینان بلا فصل او را در صحن زیبایی با دوگنبد می‌بابیم. یکی از دو صحن در روزگاران پیش از این» برای انجام مراسم دراویش مولوبه. که هر روز جمعه پس از نماز ظهر در اینجا بر پا می‌شد؛ به کار می‌رفت. در سال ۹۲۵ | میلادی (۸۱۳۲۶.ق) این عمارت؛ پس از آنکه آ تاتورک همه حجره‌های *- ظاهراً اشاره به این بیت است: اطلس و دیباج بافد عاشق از خون جگر تا کشد در پای معشوق اطلس و دیباج را (د /۱۳۳)

— পৃষ্ঠা ১৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।