Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱ من بادم و تو آتش مرگ اگر مرد است آید پیش من تاکشم خوش درکنارش تنگ تنگ من ازو جانی برم پر رنگ و بو او ز من دلقی ستاند رنگ رنگ بلبل «روح» و شهباز «جان» بهآشيانة ابدی خود - به باغ گل, بر دست شاه باز می‌گردند. مقبره‌ای در گورستان؛ که بلند بر ایستاده است و مدفن یکی از شاهزاده خانمهای ساجوقی است» چشم یننده را به سوی خود می‌کشد» و حضورش در آنجا چیزی از فرهنگ روزگار مولانا باز می‌گوید. در میان مریدان مولوی و تحسین کنندگانش بانوانی از خاندانهای بلند مرتبه؛ و زنانی از مرانب پائینتر و حقیرتر زندگی بودند» و با آنکه شاعر گاهی به پیروی از سنت مرسوم سخنانی ناحوشایند ا کم عقلی زنان بر زبان می‌راند - تصویری از زن که دنیای مسیحی قرون وسطا نیز در آن شریک است - با این همه از سعادت زندگی زناشویی و لذت و شادی عشق و محبت انسانی کاملاً آگاه است. اینک جاده پیچ می‌خورد و به مرکز شهر می‌رسد؛ و بناگاه مسجد بزرگ که بر فرز ته‌ای ساخته شده است؛ دیده ما را می‌نوازد. این بنای ساده که سلطال علاءالدین کیقباد در سال ۶۲۸ه.ق / ۱ ,م آن را بنیادنهاده» گنجایش آن را داردکه چهار هزار مژمن در آن به نماز استند. با آنکه از بیرون از هرگونه پیرایه‌ای عاری است» ولی در داخل؛ می‌تواند به محراب زیبای خود بااکتیبه‌های زیبا و نقشهای اسلیمی با کاشیهای فیروزه‌ای؛ سیاه و سفید» که نمونهٌ نوعی هنر سلجوقی است؛ و منبری بان از چوبهای گرنها با طرحهای پیچید؛ هندسی به خود پبلد. چه بسیار روزهاکه مولانا در هنگام ظهر در ینجا به نماز جمعه ایستاده است! نما کانون زندگی مولانا بود - اقا نه نمازی که پا جنبانیدن لبها و حرکات اندامها به جای آورده می‌شد. بلکه نمازی که معنایش وحدت واقعی با معبود ازلی بود: زبس دعاکه بکردم دعا شده‌ست وجودم که هر که بیند رویم دعا به خاطر آرد. (د (6۰۳) این بیت؛ شاید واقعی‌ترین تصویری باشد که ان عارف بزرگ از خویشتن ترسیم کرده باشد. این مسجد روزگاری به قصر سلطان متصل بود, که از آن امروز تنها گنبد بزرگش باقی مانده است. چند نقش برجسته سنگی در موزه مقابل تپة قصرء نشانی از آن است که در زسان مولان دروازه‌های قصر و دیوارهای آن با چه زیبایی و نفاستی تزیین شده بوده است. و جه بسیار وی از مقابل این نقش برجسته که جانور تکشاخی را نشان می‌دهد که فیلی را بر سر شاخ بلند کرده اشت: گذشته است. این داستان کهن شرقی برای جلال‌الدین نماد و مظهر قدرت عشق بود. آبا عشق همچون آن جانور تکشاخ نیرومند نیست که تواند قدرتمندترین مخلوق را بر سر گیرد؟ و شاید

— পৃষ্ঠা ১৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।