Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱۰ من بادم و تو آتش قد برافرازد؛ در حاطرم زنده می‌شود؛ آن زمان روزگاری بود که هنوز انسان خود را به عصر مولانا عنی به قرن هفتم هچری» نزدیکتر احساس می‌کرد؛ زمانی بود که هرگام ی که در راهمینهادیگامی بود که به سوی یک زبارت معنوی بر می‌داشتی؛ و هر سنگی و درختی با زبان خاموش خود پیام ولا ره کسانی که چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن داشتند,باز می‌گفت. در آن روزگاران معمول این دویست و شصت کیلومتر فاصله میان انکارا و قونیه ربا آتوبوس در می‌نوردیدند. جاده از بلندیهای جنوب پایتخت ترکیه پیج می‌خورد و بالا می‌رفت؛ و در صد کیلومتری به دو شاخه می‌شد. شاخ چپ به آقشهر» و سپس از آنجا به سوی کوههای توروس تا دووازه کلکاه که رزوی ملی ‏ شرف تودهتي خوده ‏ ی رفت :قشاع رات سوم قونیه می‌رفت. میان دو شاخه دریاچة نمک به چشم می‌خورد که گاهی چون آبگیری از بلورهای آبی رنگ می‌درخشید» وگاهی بر اثر بازتاب نور آفتاب ۳ غروب. با رنگی سرخ‌فام تلا داشت. در ورای آن؛ در بعدازظهرها» می‌شد قلهً مخروطی شکل حسن داغ را پوشیده از برفی همیشگی دید که همچون نمادی ا زکوه شادی بودکه سالک تنها پس از عبور از میان آبهای شور اشکهای چشم» در شبهای دراز تنهایی؛ بدان تواند رسید. ره قونیه از میان یک رشته ته‌سارها می‌گذشت که بظاهر خالی می‌نمود» و خانه‌های آنجا به سختی از خاک قابل تمیز بودند. در بهاران بره‌های تازه به دنا آمده را می‌دیدی که چون گلهای کوچک سفید رنگی مخمل سبز علفزارها را مزین ساخته بودند. پس از پشت سرگذاشتن شصت کیلومتر دیگر به خط مستفیم از گردنة کوچکی از فرازارتفاعات می‌گذشتی و به دشت حاصاخیز قونیهه مقر تمدنی از گذشته‌های به یاد نیامدنی سرازیر می‌شدی (کاوشهای باستانشنامی اخیر در الچه‌حیوق نقاشیهای دیواریثی را پدیدار ساخته است که قدمتشان به حدود هفت‌هزار سال پیش از مسیح می‌رسد). از میان نم و غبار بتدریج دو قل آتشفشان هویدا می‌گردد. این ارتفاعات مرز جنوبی یه را مشخص می‌سازند, و آن را از نواحی پیرامون دریاچ بیشهر, جایگاه مسجدی زیبا با ستونهای چوبی و نیز پرستشگاهی از دوران هیتیها با نقش برجستة حدای خورشید که از فرازبه چشمة پر خروش آبی مینگرد؛ جدا می‌سازد. مردم اینجا را چشمة افلاطون می‌خوانند. زیرا بنابر روایت و افسانه‌اء افلاطون زمانی در آنجا می‌زیسته و با قدرت جادوبی خویش, به اناطولیای مرکزی شکل کنونی آن را بخشيده است. آیا اندیشه‌های افلاطونی» در روزگاران مولانا؛ هنوز در آناطولی زنده بوده است؟ مگر نه این است که آثار مولانااثرات اندیشه‌های افلاطونی را منعکس می‌سازد؟ در سمت راست جاده کاروانسرای هروزلوخان» گویی چشم به انتظار رسیدن کاروانیان است. بیشتر قسمتهای کاروانسرا ویران است. با این همه هنوز ساختار اصلی خانه‌هایی که در دور

— পৃষ্ঠা ১২ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।