زبارت رومی اندرآ در خانه پارا ساعتی این حریفان را بخندان لحظهای تا ببیند آسمان در نیم شب تاز فونیه بتابد نور عشق روزکن ثبرابهیکدم همچوصبح تا ز داژالملک دل بر هم زند تازه کن این جان ما را ساعتی مسجلس مارا بیارا ساعتی آفتاب آشکارا ساعتی تا سمرفند و بخارا ساعتی بی درنگ و بیمدارا ساعتی ملک نوشروان و دارا ساعتی این چنین بود سرودی که مولانا جلالالدین رومی میسرود. رژیای او که بایستی نور عشق از قونیه «ساعتی» به سمرقند و بخارابتایده بیش از آنچه انتظارش را میداشت برآورده شد. چه پیش از هفتصد سال است که این نور نه نها شرق جهان اسلام را تا مرزهای بنگال روشن ساخته است» بلکه بر اثر ترجمه آثار مولانبه دست خاورشناسان آلمانی و انگلیسی از آغاز قرن نوزدهم میلادی بر مغرب زمین نیز تاپیدن گرفته است. پس بیائید با هم به سوی قونیه» آنجا که نور عشق از آن میتابده روان شویم. در آنجاء مقبرة مولاناکه به قبٌ حضرا معروف است. به دیدارکننده اشاره میکند» وکاشیهای فیروزهايش بسی فراتر از مرکز این شهر انطولیائی که در روزگاران کهن آن را ایکونیوم میخواندند.به چشم میخورد. من عادت داشتم که پیوسته از آنکارا راهقونیه را بپیمایم» و اکنون هرگاه از رفتن بدانجا یاد میکنم. اناطولیای دهةٌ ۱۹۵۰ پیش از آنکه تجددطلبی و شکوفایی در کارهای ساختمانی در آنجا
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.