طهران ؛ ذبیح له صفا : ص۱۱) ذکر شده و ما انرا درمآخذ قصص و شلات مثنوی (انتشارات دانشگاه مأخذ ونقد وتحلیل این داستاب ؛ طهران ص۲۱--۷۰) نقل کردهایم . خلاصه" آن ابنست که حسن مدب خادم خانقاه ابوسعید فضلالله بن اه ابر (متوفی 44۰) در نبشابور . وام بسیار برآورده بود » پرژی صد دینار زر بوی داد تا نفقه" درویشان کند » بوسعید حسنرا گفت این زر برگیر و بگورستان حبره ریک از گورستانبای معروف نیشابور) رو » آمجا چارطانیاست نمو یر ان وشکسته: پبری در آمجا خفتهاست؛ انزر بوی ده ؛ حسن بدانجارطاق رفت » پیری خفته دید که طنبوری در ز بر سر نباده بود » بیدارش کرد و صد دار زر بوی داد ؛ پم گفت من در جوالی طنبور میزدم و خواستاران بسیار داش ؛ از آنچه عن میرسید وجوه معيشت راست می کردم تاپیر شدم ودپگر مرا حواستاری اند وسیدست شدم : عیال وفرزندان : مرا براندند ؛ من از همه کس و همه جا نومید گشتم . بدین گورستان آمدم » گفتم خدایا تا کنرن برای خلق طلبور یزدم . اکنون برای تو میزع نا ناغم دهی » از سر شب تا عاز بامداد طنبور مینواختم . سرانجام مانده شدم و محواب رفتم » حسن اورا برگرفت و بازدیک بوسعید برد ؛ پیر بر دست بوسعید توبه کرد» شیخ گفت ایجواعرد ازسم گیونیستی و یی کسی درخرابه . نفسی بزدی » ضایع نگذاشت : برو و هم بو میگوی واین سیم میخور . شبخ فرید الذین عطار نیشابوری نیز این حکایت را در ءصیبت نامه (طبع طهران » ص ۳4۱--۳:۰) بنظم آوردهاست با ان تفاوت که جزو اول داستانرا ازنیچیزیدروبشان ووام حسن موذب بآغر حکایت رده وداستانرا
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।