دفتر اول - داستان پیر چنگی ۷۹۱ مردم در یآن عیروند . مولانا میگوید عقل جزوی از ادرالك اين حال عاجز است برای آنکه مانتد لذ ات مادی ازقبیل آرزوخواهی وشپوت وبا جاه طلی نیست که عقل جزوی آنهارا ادراله میکند و بطلب بریشیزد » عقل جزوی منکر عشق وخوشیهای عشقاست رای آنکه عشق » تحلیل و تجزبه نمیپذیرد نا عقل جزوی آنرا بفهمد » آری عقل معافیرا ادرالك می کند و ما تصور مکنم که باسرار نی یبرد وی چنین نیست » شرط ادراله عشق » فایشدن و از خود رحاستن است » عقل خویشان بیناست و منفعت و ضرر را با هم میسنجد و از اینرو از خودعواهی جدا نیست و عاشق باید جان باز وفدا کار باشد . بار دیگر بوصف جان باز میگردد و یگوید جان کالاسث و بسوی کال میخواند بدین دلیل پپمبر (صب) از بان عاز ُذ ت یبرد و «ارحنا بابلال » میگفت + این مقایسهایاست میانه" «کتلمینی یاعنیُرا» که ناثی از علْقه" جسیانی بود واین له" اخب رکه منمأً آن»میل جان بعوالم روحانیاست . مولانا میاندیشد که شاید کسی بگوید اگر این میل در وجود پیمبر (صم) قوی بود چرا در شی که از سفر باز میکشت عاز از وی فوت شد . مولانا جواب میانگزد که آن خواب غفلت نبود بلکه حالت بیخودی وسکنری بود که از اتصال بعامم جان بر وی دست داد : محاطر داشته باشید که در وقت ی حویشی ومستی درون » بعقیده صوفیان؛ اسکام ظاهرسافط میشود و رعایت آنپا مشروط به صو وهشیاریاست . گفتم که درخمن بیان اینمعانی » حاطر حسامال ین وبا دیگر یاران مولانا بامور مادی متوجه شده بود اکنون یگوید من بسبب ملوف پاران خاموش یماندم ول آنها تقاضا یکنند که رشته؛ بیان اسرار را بدست گر و برملول ما عیب مگیر » لفظ عیب مولانارا بطرح مسأله (دخول شرٌ درقضاء الهی) میکشاند » مساألهای که حجای اسلام ومتکلان درتوجبه ان بسیارسهن گفتهاند. حِ_ ۰ تب ۰
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।