هارولد لمب / ۱۹ جهانگیر تانام مهری را شنید. از روی تخت برخاست. اشاره به تتگهای عرق و شراب کرده گفت: جوانشیر جام دیگر بریز» مخلوط کن» قدری هم افیون داخل نما. جوانشیر به دستور پادشاه عمل کرد و خود نیز لبی ترنمود. سرپا ایستاد و غزلخوانی آغاز نمود. اما جهانگیر آهسته گفت: -غزل بس است. از غیاثبیک بگوء از مهری بگو. آ ون پادشاه عالم به سلامت باشد. چهار سال پیش. در مرز ایران و هند شورش شد. رئیس شورشیان علیقلی پلنگ افکن بود. علیقلی آن شیرمرد ایرانی که هر وقت به جنگل میرفت چند پلنگک میکشت. پلنگ افکن با زن و بچهاش در مرز ایران شورش کردند. بالاخره شاهنشاه امر فرمودند قطالدین به جنگ او برود. قطبالدین رفت. هم خودش کشته شد» هم شیرافکن راکشت. چه واقعة غریبی بود! داستان که بدینجا رسید» جهانگیر موضوع را تغییر داد گفت: -اینها رکه میدانستم» خودم قطبآلدین را مأمور سرکوبی علیقلی کر دم. اینها قصههای قدیمی است. بیا تا خبر تازهای برایت بگويم. امشب مهری را دیدم. مهری آوازهحوان سلیم بیگم شده است. در بازار مکاره جنس میفروخت. تو از این جریان چه میدانی؟ جهانگیر مخصوصاً صحبت را به اینجا کشید تا از وضع مهری در حرمسرا آ گاه گردد. جهانگیر میدانست که هیچ رازی در حرمسرا نهفته نمیماند و همه چیز را کنیزان به خواجهسرایان و خواجهسرایان به درباریان بازگو میکنند. حدس جهانگیر درست بود. جوانشیر همه چیز را میداتست و همین که اصرار جهانگیر را دید شروع به صحبت نموده گفت: الحمدالله که آفتاب درخشنده سلطنت با ستاره جمال و زیبایی روبرو شد.
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।