آمد هام نماز بخوانم. جهانگیر جبة زربشفت خود را درآورد» زیر پای مهری انداخت و خودش کنار استیغر رهق مشفر ل دست نما شده نجها نکر کمتر تماز من و اند آما آن شب نه عشق مهری نمازخوان شد. مهری هم وضو گرفت و روی جبة جهانگیر به نماز ایستاد. خود جهانگیر هم روی ریگهای کنار استخر مشغول نماز شد. بر حخل ]| یکی است. خد | بزرگگ ات مجحمرل فر ستاده محل انش می کرد. نماز عشق تمام شد. مهری بازوان سفید خود را بلند کرد سر به آسمان نمود. جهانگیر بیش از این تاب نیاورد» سر خود را روی بازوان مهری گذارد. قلبش میتبید» چشمانش پر از اشکك بود» تدش میلرزید» نمیدانست چه به سرش آمده است. همین قدر حس میکرد که به دام پرندهای وحشی گرفتا رگشته است. پرندهٌ وحشی مانند شیر ماده زیر لب خرش کرد و مثل آهوی فراری» سر جهانگیر را کنار زد و سریعتر از هر پرنده بالداری» میان درختان سرو و نارنج پنهان شك. ۰ مهری» مهری» مهری! جهانگیر بیپروا فریاد میزد» اما مهری رفته بود. جای پای مهری هم دیده را بر زبان میآورد و اثری از مهری نمییافت. جهانگیر قدری متوجه سطح نیلگون استخر شد .گلهایی را که به خاطر صحبت با مهری روی آب افشانده بود از آب گرفقت»؛ نو کری دویاره در آب ربخت. بلااراده راه افتاد تا نزدیکک عمارت الماس نشان آمد. نا گهان متوجه شد که جبهاش را جاگذارده است. جهانگیر با
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।