شاعری. باد کرده است. اینها همه دلیل بر آن است که مد شعرها را -از جمله همان منظومة مصیبتنامه را در حدود سالهای بعد از ششصد هجری گفته است یعنی دوره کمال شاعری او و اوج خلاقیت قفا و هترق اوقو مالهاق تمد ان تفه هحری است: یکی از مسائلی که با همه وضوح, ظاهرا از نظر ناقدان و مورخان ادییات پنهان مانده است. توجه به این نکته است که سنت عوفی در لیابالالباب. نیاوردن شعر در قالب مثنوی است. قوف هیچ نمونهای در قالب مثنوی از شعر اینهمه شاعران که به شرح زندگی و ارائة نارشان پرداخته است. نیاورده. حتی از نظامی و فردوسی و فخر گرگانی هم هیچ نمونهای از مثنویات ایشان نقل نکرده است. اما از اشارت به نام مثنویهای این استادان هميشه بیشترین بهرهها را ترده است چنانکه در موردٍ نظامی گنجوی نام مخزنالاسرار و مجنون و لیلی و خسرو و شیرین و قصهُ سکندر او را با تلمیحاتی خاص اسلوب خود گنجانیده و سپس در ارائهُ نمونههای شعر نظامی دو غزل و یک قطعهٌ مرثیه آورده است. در موردٍ فخرالدین گرگانی نیز از ویس و رامین او یاد کرده ولی میگوبد: «از اشعار او جز ویس و رامین دیگر مطالعه نیفتاده جز این یک قطعه...» و بعد قطعهای در هجو ثفهالملی شهریار می آورد و از آن همه شعر خوب که در ویس و رامین بوده و در اختیار داشته حتی یک بیت نقل نمیکند. در مورد حکیم فردوسی نیز با اینکه به شاهنامه " و به اختیارات شاهنامة هو دیع سارت داد باز از فردوسی هم به دو قطعه کوتاه غیرمثتوی بسنده کرده است. تقریبا تمام مشاهیر استادان مثنویسرایی را با ذکر نام شاهکارهای ایشان در مثنوی» یاد میکند ولی بر طبق تعهد یا سلیقُ حاکم بر کتابش از انتخاب نمونهٌ مثنوی از ایشان پرهیز دارد. از شعرای قرن ششم تنها مثنویسرایی که به ظاهر از مثنویات او نامی نبرده است سنائی است و آن هم به علت غلط بودن نسخهٌ اساس است و من ۱ لبابالالباب ۴۱۷ ۲ همانجاء ۰۲۶۹ ۳ همانجا. ۲۶۹.
— পৃষ্ঠা ৮৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।