(به فرض عمری در حدود هفتاد سال) وفات کرده باشد در آن صورت برای الامام الربانی و عطار هم اگر همین بیست سال فاصله منظور شود میتوان گفت که عطار در حدود سال ۵۷۵ مرید الامام الربانی شده باشد واين با سال تولد او که ۵۵۳ است قابل تطبیق است و طبیعی است که وی در حدودٍ ۲۰-۲۵ سالگی دست ارادت به الامام الربانی داده باشد. و بسیار طبیعی خواهد بود که در حدود ششصد که عوفی در نیشابور بوده است و از او به عنوان یکی از شاعران بعد از عهد سنجر (متوفی 6۵۵۲) باد میکند وی عارفی «سجادهنشین» باشد و صاحب آن شعرهای عرفانی که در لباب الالباب نقل شده است. ۱ با اطلاعاتی که در باب الامام الربانی و شرفالدین الرداد» و صلاحالدین احمد الاستاد یاد کردیم سلسله ارادت عطار در شاخه بوسعید پذیرفتنی و فطعی میشود. بر خلاف آنچه تاکنون نوشتهاند و عطار را شاعر پایان قرن ششم معرفی کرههانده باید او را و دوران شکوفایی هترش را در رنع اول قرن هفتم فرار دهیم و این با روایت ۶۲۷ در مورد سال وفات او قابل تطبیق است؛ حتی اگر عمری نزدیک به هفتاد و پنج و هشتاد سال هم داشته باشد. باز دورن اصلی شاعریش با قرن هفتم بیشتر انطباق دارد. عوفی که در اواخر قرن ششم و اوایل فرن هفتم یعنی در حدود ششصد در نیشابور بوده است از عطار به گونة شخصی سخن میگوید که زنده است ولی عوفی او را ندیده است. با اینهمه اطلاعاتی که در باب او را داوم آسی و وت ش ان تکاس کر هر در نیشابور بوده است عطار در ده زادگاه خویش کدکن " در عزلت و انزوا به سر میبرده است. و عوفی که در شهر نیشابور بوده است. توفیق دیدار او را در ده زادگاهش نیافته است زیرا که او به تعبیر عوفی. در آن ایام (ساکن سجاده طریقت» بوده است. ۱ عطار به زنل کون در «ده) تصریح دارد و از «ده ما» در منطقالطیس ۲۰۱ یاد میکند. ۷۸ زیور پارسی
— পৃষ্ঠা ৮০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।