بازگردیم به مسئلة پیران و مشایخ او که در باب روزگار ایشان به روایت فصیح خوافی» پیش از اين اشارتی رفت. در تصحیح متون کهن قاعدهای هست که هرچه صورت لفظی غیرعادیتر باشد درستتر است و این حقیقتی است که هر کس با مسئله تصحیح متون سروکار داشته باشد آن را ار میکند زیرا تجربه نشان داده است که کاتبان دوره بعد از مولف در طول فرون به علت تحولاتِ واژگانی و نحوي زبان؛ سعی میکردهاند که هر کلمه را به آنچه نزدیکتر به فهم ایشان است بازگردانند و عملاً از صورت گفتار مولف دور کنند. از همین قاعده به گونهای دیگره میتوان در مورد نام سلسله مشایخ عطار استفاده کرد. انچه در باب انتسات او به مجدالدین بغدادی و نجمالدین کبری نوشتهاند. ظاهراً به علتِ شهرت این دو عارف است و منشأً آن هم آمدن نام یک نفر امام مجدالدین خوارزمی است در مقدمهة تذکرةالاولیاء که بعضی از مولفان قرن نهم, از جمله عبدالرحمن جامی» تصور کردهاند این مجدالدین خوارزمی همان مجدالدین بغدادی است؛ زیرا مجدالدین اهل بغدادک خوارزم تاه رشان ان کق مومت ۷۰ زبور پار سی
— পৃষ্ঠা ৭২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।