دیگری مطلقاً از طریق دیگران نقل نشده است پس فعللاً مانعی برای قبول ماه و روز آن هم وجود ندارد. در مورد امیر حسینی نیز ماه و روز دقیقا همان است که دولتشاه گفته است و با گفتههای دیگر مورخان و سنگ مزار او عیناً انطباق داد هم کون ورفات یی شش در شون هرا بود در شانزدهم شهر شوال در سنه تسع عشر و سبعمائه و در بیرون گنبد سیدالسادات در فهندز مصرخ مدفون است.» و اين روز و ماه عینا از کتيبة قدیمی گور اوست که به صورت منظوم آمده: «ده و شش از مّه شوال هفتصد و هجده»" ماه و روز دقیق است و سال ۷۱۹ بهجای ۷۱۸ امری است که در اینگونه موارد قابل اغماض است همین نکته را در مورد عطار نیز میتوان پذیرفت که دولتشاه با استناد به مرجعی کهن و دفیق این سال و ماه و روز تولد و وفات عطار را یادداشت کرده باشد. و به جای ۰۵۵۳ ۵۱۳ رده کف فرصت غیت مظان را هدش و فوفالارستا و باشد و دیگران هم این عددٍ مقدس را که برابر شمارة سورههای قرآن است نوعی اتفاق کرام تآمیز تلقی کرده باشند و آن را تکرار. و حتی شماره آثار او را نیز به صد و چهارده رسانده باشند تا این کرامت مضاعف گردد چنانکه قاضی نورالله شوشتری گفته است: مقابل عدد سورهٌ کلام نوشت مسفینههای عزیز و کتابهای گزین و دیگرانی هم به تبعیّتِ او این کرامت را تکرار کرده باشند. اما آنچه دربارهٌ رابطهٌ تاریخی سال وفاتِ عطار و زلزلةٌ دوم نیشابور ۱. مرحوم علیاصغر حکمت. در حاشیه ۱۸۸ چاپ دوم از سعدی تا جامی. از یادداشتهای مرحوم فکری سلجوقی نقل کردهاند که کتیبة قدیمی مزار امیرحسینی همین بوده است: «ده و شش از مه شوال هفصدوهزژده» ولی در ۱۳۳۶ ده . ق که امیر حبیبالله خان امیر افغانستان مزار سید را ترمیم و گچکاری کرد. لوحه قدیمی قبر او را عون ک دتل و ندسای ان قطف «علیظی ی شد) استاد دکتر صفا در تاریخ ادبیات در ایران ۷۵۵/۳ همین مطلب را در حاشیه از مرحوم حکمت نقل کردهاند ولی در صفحهٌ ۱۲۸۱ همان جلد. در بحث از روحالارواح امیرحسینی نوشتهاند که «آن را به سال ۷۲۱ به انجام رسانیده.» ۶۸ زیور پارسی
— পৃষ্ঠা ৭০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।