اتتمال اب که ۵۵۳ کیک ال فان رفاک سر است وی کار سنجر به حساب آورده باشند. به دلیل شهرت و عظمت و قدرت افساتهای این پادشاه آن هم چندان دور از امکان نیست. اگر سال تولٍ او ۵۵۳ به حساب آید با زنجیرةٌ مشایخ ا که به ابوسعید ابوالخیر میرسد نیز دقیقاً قابل تطبیق خواهد بود. در این باره به تفصیل در بخشهای دیگر این یادداشت توضیح داده خواهد شد. ایییالا باید گفت که اگر برای هر یک از مشایخ او تا ابوسعیدٍ ابوالخیر (۴۴۰-۳۵۷) در فاصلهٌ فوت ابوالفتح طاهر فرزندزادة ابوسعید (۵۰۲-۴۲۰) بیست سال را در نظر بگیریم روزگار حیاتِ جمالالدین محمد تغْتدری که مراد و مرشدٍ قظار ابیت هر فاشله ۵۵ خر اه سر مرو سار ین انیت که عطار بیست ساله دست ارادت به پیری دهد که در حدود ۵۷۰ در کمال شهرت و اعتبار است و در حدود ۵۸۰ هم وفات یافته اشت. یک نکتهٌ بسیار مهم در نوشتهُ دولتشاه وجود دارد که مسلماً ريشة تاریخی و مستند واقعی دارد و آن این است که میگوید: «آوردهاند که در آن وقت که شیخ درگذشت شت. در آن حین» پسر قاضیالقضات یحییبن صاعد -که بزرگ نیشابور بود -فرمان یافت. مردم مصحلت دیدند که آن پسر را در قدم شیخ دفن سازند قاضی یحیی قبول نکرد وگفت: «پسر من روا نباشد که در زیر پاي پیرک افسانهگوی باشد» و فرزند او را در جایی دیگر دفن کردند...» بعد توضیح میدهد که قاضی خوابی دید و به فا ی در قدم شیخ دقن کردند و «در سر قبر شیخ عمارت ساخت.» پس شیم ما وتان از تسس که خطا ربا یماس بو و رما فرب به وفات او باشد. اگر بتوانیم سال وفات چنین کسی را در کتب تواریخ و تراجم رجال پیدا کنیم» دلیل دیگری بر تأیید سال ۶۲۷ برای وفات عطار را به دست ات کرد دولتشاه. ص ۱۴۳۲ ۶۶ زیور پارسی
— পৃষ্ঠা ৬৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।