روزهای وفات شعرا را میداشت میتوانست در مورد سنائی و نظامی و خاقانی و سعدی و مولوی و حافظ و دیگر بزرگان هم همین کار را بکند؛ چنانکه مولف خزینةالاصفیا؛ در مورد تمام عرفا کرده و برای هر کدام هم شمری درباره تاریخ وفات ايشان و مادهٌ تاریخ درگذشت انان به دست داده است. ولی دولتشاه. در مورد آن بزرگان دیگر» جز به سال وفات ایشان» آنهم با همان تعبیر «در شهور سنه -» یا «در حدود سنه -) سخن نگفته است؛ پس باید فرض دیگری را در نظر گرفت و آن اینکه سندی خاص درین سه مورد در اختیار داشته است. اینکه او نام عطار و نام پدر او و نام زادگاهش را به این دقت آورده خود دلیل است بر اینکه در مورد عطار سندی خاص در اختیار داشته است. حال این سند چهگونه سندی بوده است. بر ما معلوم نیست. شک نیست که دولتشاه در فراهم آوردنِ این کتاب از منابع بسیاری بهره بُرده که به بعضی از آنها اشارت کرده و در میان آنها آثار نادر و گرانبهایی چون مناقبالشعراء ابوطاهر خاتونی " و تاریخ آل سلجوق از همان ملف و تاریخ و مقامات اسکندری از معینالدین تَطنزی " قابل یادآوری است که امروزن ظاهرا همه از میان رفتهاند یا ما از وجودشان بیخبریم. احتمال آن هست که دولتشاه این روز و ماه و سال تولد و وفات عطار را از یکی از همانگوته کتابها نقل کرده باشد و یک احتمال دیگر اینکه از کتیبهًٌ سنگ قدیمی مزار عطار -که قبل از تعمیر آن توسط امیر علیشیر نوایی وجود داشته است - این اطلاع را نقل کرده باشد. بیگمان» مزار عطار قبل از تعمیری که بر دستِ نوائی در آن انجام گرفته است مشهور و زیارتگاه اهل معنی بوده است و این از عبارت ۱ در باب او مراجعه شود به تاریع نظم و نثر در ایران از استاد سعید نفیسی» ص ۸۷. ۲. ظاهراً منظور همان معینالدین نطنزی صاحب منتخبالتواریخ معینی است که در اوایل قرن نهم به تألیف آن کتاب پرداخته است. مراجعه شود به تاریخ نظم و نثر از شاه ی ۱۱۱۱ عطار در تذکرة دولتشاه ۶۳
— পৃষ্ঠা ৬৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।