غزلهای خویش از فرهنگ عرفانی ابنعربی و اصطلاحات خاص تصوف اوه شعر خویش را به عرفان سنجاق میزنند با عرفان را به شعر خویش. و دیوانهای ایشان» بیش از آنک ارزش عرفانی داشته باشد به درد آن میخورد که شواهد از آن استخراجح شود برای فرهنگ اصطلاحات صوفیه. نمونهاش شاهنعمتالله ولی کرمانی که دقیقاً یکصد و هشتاد درجه در جهت مخالفب عطار و مولوی قرار دارد و عامه مردم ممکن است شیفته انبوه اصطلاحات عرفانی اینگونه شاعران شوند و تصور کنند که اینان در عالم عرفان تجاربی عمیق داشتهاند. در صورتی که اینان درین داد افتاه وادد فانک که فتط مها اسظااعات قضو بت ای عربی را به نام دیوان خویش درآوردهاند. برای اصطلاح بارگان و اصطلاح تن مهمترین ویژگی غزلهای عطار تناسبی است که میان صورت و معنی درین آثار دیده میشود. ما «صورت» را به معتی عام کلمه در اینجا به کار میبریم که شامل «زبان» و «تصویر» و «رمز» و «موسیقی» و «قالب عمومی) شعر است و «معنی» را برابر «محتوی» يا «پیام». به همین دلیل تناسب صورت و معنی است که در غزل عطار» خواننده» هیچ عنصری را زاید احساس نمیکند و اتتخاب اتیتت» از انار دشواوه است: تباید ۱. قدری جسورانه و دور از ادب مینماید ولی از گفتن آن پروایی نیست که عرفان ابنعربی محصول جابهبحایی پارادايم ۳۵/۵۵/9 های مشخصی است که هر نوع ی آنها نوعی گزاره «معنینما» را به دست میدهد. بیپردهتر بگویم: بازی با الفاظ است. البته ممکن است کسانی از طراز ویتگناشتاین کل مجموعة عرفان را بازی با الفاظ بدانند ولی در اینحا قیاس تصوف خراسان (تصوف بوسعید و خرفائی و بایزید و عطار و مولوی) است با آنچه فرمایشات ابنعربی و قونیوی و عبدالکريم جیلی و... در قلمرو «تعیّن اول» و «تنزل تانی» و «فیض اقدس» و «فیض مقدس» است که هر یه ری ی گر ی تور تاد مانه ع در نان ۳ ۶۰ زبور پارسی
— صفحة ٦٢ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.