براری برفراز طور سنا شراب الفتِ وصلم چشانی چو بنده مست شد. دیدار خود را خطاب آید که: «مسوسی! 1 ایا موسی! سخن. گستاخ تا چند؟ نسه آنی که شیم را شبانی ؟» س من آنم که شعیبت را شسبانم تو آنسی که شبانی را بسخوانسی! منم موسی تویی جبار عالم کر ان ان زان ی خر با غزل ذیل که برگرد درونمایه شمع و انگبین سروده شده است و ما آن را در این گزیده نقل کردهايم: پبروانه شبی ز بیقراری بیرون آمد به خواستاری... الخ حتی در غزلهایی که ظاهرا تم ثابتی ندارده باز هم وحدت تجربهة شعری. آشکارترین ویژگی این غزلهاست و تقریباً تمام غزلهای اصیل عطار که در نسخههای کهن دیوان او ثبت است دارای این خصوصیت است و نیازی به آوردن شاهد در آن باب نیست. مهمترین نکته درینگونه غزلها که شیواترین نمونههای غزل عرفانی در زبان فارسی است -برهنگی این غزلها از اصطلاحات عرفانی اتیت یعنی شاعر چندان بر تجربه روحانی خویش مسلط است و چنان با موضوع 7 نمیکند برعکس دورههای بعد که شاعران عرفان گرای» با انباشتن صیوان قطار ۵ ۶نحای اسف اش که یه این ههام غاب دیر آن سطان در بحثهای علمی کمتر میتوان اعتماد کرد. همین غزل هم در کشفالاسرار میبدی که صد سال قبل از روزگار عطار تالیف شده است امده است مراجعه شود به همان کتاب ۱ ۰۱۳۵/۶ غزل عطار ها
— পৃষ্ঠা ৬১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।