قلندری عطار فراوان میتوان دید و ما جای دیدشت از شعفر قلندری او به این نکته پرداختهايم !. در اینجا مقصود اشاره به مسئلهً عامی است که درینگونه غزلها وجود دارد و آن را باید «وحدت تجربه» یا «وحدت حال» خواند و این وحدت حال و تجربه؛ غالباً سبب میشود که یک تم و موتیو خاص. موضوع تمامی غزل قرار میگیرد؛ برای نمونه به این غزل که در حوزه موتیو «ذره»" سروده شده است توجه کنبد که از دو سوی وحدت و کثرت با جانب آسمانی و جانب خاکی انسان به ذره نگریسته است و ذُرّه را زمز سالک راه برگزیده است؛ واه واه کته ره شتا هر لحظه بهطبع. خاکتر شد هر خاک که ذره قدم گشت در عالم عشق تاج سر شد تا تسونشوی چو ذره ناچیز نستوانی ازین قفس بدر شد هرکوبه وجود ذره آسد فارغ ز وجود خیر و شر شد در هستی خود چو ذره گم گشت دذاتی که ز عشق معتبر شد ذزه ز که پرسد و چه پرسد . زیرا که ز خویش بیخبر شد" یا این غزل که اسطورهُ موسی در مرکز آن قرار گرفته است: به هر کسویی مرا تساکی دوانی ی رهری سوق کی ان گهی تسابوتم اندازی به دریا گهی بر تخت فرعونم نشانی و 0 . در کتاب تکامل شعر عرفانی فارسی» نزدیک به انتشار. ۲ برای نمونههای دیگ در همان صفحات غزل: چجو خورشد حمالت حلوهگر شد. صفحه ۱۹۸ و غزل: برقع از خورشیلٍ رویش دور شد» صفحه ۱۹۵۹ عطار 3 درونمایه «دزه) در حرکت اه ۳ دبوان عطار جاپ دک تفضلی: و ۱۲ ۵۸ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ৬০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।