۴ صفیالدین یزدی: از آنجاکه عوفی در شرح حال این شاعر ازو با فعل ماضی یاد میکند که «به صفای دل و خاطرء خورشید را طعنه زدی» و «در زی متصوفه رفتی»! پیداست که به هنگام تألیف لیابالالباب -آغاز قرن هفتم - مسلما او در قید حیات نبوده است. اگر گفتُ عوفی را ملاک فرار دهیم او معاصر طفانشاه بوده است و این طغانشاه البته غیر از طغانشاهین البارسلان استت که در فرن پنجم بوده اشخت این طغانشاه از سلسله آل موید است که در فاصلهٌ سالهای ۵۸۱-۵۶۹ حاکم نیشابور بو ده است. بنابراین صنفیالدین یبزدی نیز باید در اواخر فرن ششم درگذشته باشد. یکی از دو غزلی که عوفی از وی نقل کرده است. رنگ و بوي عرفانی آشکاری دارد. بهویژه که یکی از آن غزلها. سرمشق معروفترین غزل " فخرالدین عراقی (متوفی ۶۸۸) نیز شده است: چه درد است این که عشقش نام کردند وزو شوب خاص و عام کردند همرآنسچ انسدر زسانه درد دل بود یکی کردند و عشقش نام کردند خراباتیست اندر عشق کانجا ز خون دل می انسدر جام کردند ببه یک ساغر در آن بتخانه ما را چنین سرمست و بیآرام کردند بساتسوسننمای تنند پندار که زیر بارعشقش رام کردند" ری بالات هن ۳۱ ۲رک: کلیات غرافی» جاپ استاد سعید نفیسی کتابخانه سنابی» تهران ص ۰۱۹۳ ۲دک لا نون ۳۳۱ وه زیور پارسی
— পৃষ্ঠা ৫৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।