ای جان جان جانها جان را به لطف جان ده ۱ آننسی که آن آنسی, دل را به رحمت آن ده تن شدگرن ز مهرت: دیوش ز ضم سیک گم دل شد سبک ز عشقت. زودش می گران ده بفکن ز خان و مانم برکش زایسن آنم بگسل ز عقل و جانم از هسستیم کران ده درد دلم فسزون کُن, جانم ز عشق خون کن از جستتم بسرون کسن در قریتم اسان ده مارا ز فر مستی" بزهان ز شرک و هستی وندر جهان پستی. توحید خود عیان ده غزل دیگری هم عوفی از او نقل کرده است که عیناً در دیوان عطار هم آمده و ما در زبور پارسی " آن را نقل کردهايی مطلع غزل این است: ما ز خرابات عشق, مست الست آمدیم نام بلی چون بریم؟ چون همه مست آمدیم که غزلی است در اوج خصایص غزلٍ عرفانی فارسی و از آنجاکه به نسلی قبل از نسل عطار تعلق داشته است همین یک دو غزل او هم در مطالعه تحوّلِ شعر عرفانی فارسی دارای کمال اهمیّت است. خر . مقایسه کنید با اين غزل مولانا. (گزیدء غزلیات شمس. ۲۱۴): ای جان جان جانها. جانی و چیز دیگر وی کیمیای کانها کانی و چیز دیگر ون ایت ع رل تعظار (میران جای کت قفا 20۵۲ ای جان جان جانم تو جان جان جانی بیرون ز جان جان چیست؟ آنی و بیش از آنی که مسلماً مولانا غزلِ خویش را با توجه به غزل شمسالدین محمدینطغان و نیز غزل عطار سروده است. اگر من اين کار را کرده بودم ناقدانٍ روزنامگی کوس رسوایی مرا بر بام تمام روزنامههای عصر میزدند. اما نبوغ بیپرواست! ۱ یوار ار و ات 2 از فاصلة سنائی تاعطار ۵۵
— পৃষ্ঠা ৫৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।