به خصوص جانب آميخته به حکمت آن. سخت آشنا. و هم از مقدمه این ون و اجاشت ری کی ها درا مرو در وتان (جبلْاللکام ظاهرآ) -که مرکز صلحا و ماد بوده است - اقامت داشته و در سیر و سیاحتِ معنوي خویش به رهبری مرادش, معینالدین صفار, از جَبَلْ لبنان, سفر روحانی خود را آغاز کرده است: چون داد مرا به خرقه تشریف فرمود مرا به حلقه تعریف ناکاه یدید شد سماعی زان مشعله شعله زد شعاعی وانگا» مرا ز ک وه لبنان. در حال به کعبه برد آسان پنداشتمش معین دیین بود. خود خضر مبارک امین بود بد خضر مبارک نکوکار بر قدو حلٍ معین صفار که تصریح دارد به اینکه در این سفر روحانی که از جَبّل لبنان آغاز شده شیخ او معینالدین صفار؛ در هیئت خضر او را راهنمایی کرده است و نام این منظو مه را هم او (مصیاح» نهاده است. این منظومه بعد از حدیقه. مهمترین منظومه عرفانی موجود و شناخته شده در زبان فارسی است و از آنجا که گوبنده آن ظاهرا قبل از عطارادق فا اد اقضان فارطا بای آثر یداه اتس اند آن را مر میان آثار سنایی و آثار عطار به حساب آوریم. شمسالدین در این منظومه به تاویل بسیاری از مفاهیم دینی از قبیل «بهشت» و «دوزخ» و «ادم» و (ابلیس» میپردازد و اين مسائل به اعتبار انعکاسشان در شعر فارسی آن وک ی کر اسف ارات مس هد هماع کی که هر تن ها عرش میک دی ان ترش کر داشته است که متأسفانه امروز نشانی از آن در دست نیست و از یکی دو غزلی که عزفی در لبابالالباب از وی نقل کرده است میتوان دریافت که وی در غزل عرفانی قبل از عطار و بعد از سنایی مقام شامخی داشته 1 توجه کنید: ۱ 2۴ زیور پارسی
— পৃষ্ঠা ৫৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।