هجری تألیف شده است اگرچه به علت تصرّفات کاتبان در دورههای آغازی عهد صفوی. آن بخش از این کتاب, که مرتبط با تبار صفویه است دیگر بخشهای آن سرشار است از اطلاعات درست و دقیق, بهویده درباره حیات عرفانی غرب ایران؛ و از اين لحاظ دریای بیکرانی است که هنوز کمترین موجی از آن به ساحل تحقیقات معاصران ما راه نیافته است و دربارهٌ آن بخشهای این اثر میتوان کتابها نوشت. در این کتاب به مناسبت شیفتگی و علاقة خاصی که شیخ صفیالدین نام شکر آمده است که به گفته مولف کتاب؛ وی استاد عطار بوده اشتتت: «شکر» که استاد عطار بوده است: «و [شیخ صفیالدین] در تحقیق بر این بیت شکر که گویند استاد عطار است -رحمهالله علیهما: ره محو شد از پا و سر رهرو نماند و راهبر قدس سره فرمود: چندانک مکان باشد راه باشد و راهبر باشد و راهرو باشد و چون سالک به انتهای مکان رسد راه نیز نماند. اما چندانک راه باشد. رهرو باشد و راهیر باشد و چون راه به سر حد «ر لت الی ربک المنتهی» " منتهی شود. راهروی و راهبری نماند و فانی شوند و بذل وجود ۱. نحستینبار سیداحمدکسرویبانبوغ تاریخشناسانه خود متوجه این تصرفات شد و در کتاب دورانسا زخود شیخصفیوتبارش. تهران ۱۳۲۱« . ش. انرا مورد بررسی قرار داد. ۲ شیخ صفیالدین در این کتاب اشعاری«از سنایی؛ مولوی, اوحدالدین کرمانی» اف یکی از مه ار هو سس ات سای کی قابلبررسی است. ۳ قرآن کریم: ۵۳/۴۲. ۵۰ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ৫২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।