بس کس که وی امید همی داشت به فردا مرگ آمد و ناگاه و را قصد به جان کرد میگفت به هر وقت: بُوّد توبه کنم من آمد احل و مَهُل ندادش که چنان کرد! سنائی است به این غزل توجه کنید. روزگارم همه فرخنده به کام تو بُوّد سزد این کام کسی را که غلام تو بوّد نشود بسته به دام دگران هرگز پاش آنکه پیوسته به دل بسته به دام تو بُّد دل و جانم بُوّد آنجا که بساط تو بُوّد رخ من فرش بر آن تختکه گام تو بُوّد گر شبی من. ز شبان موذذن کوی تو شوم قامت بانگ نمازم همه نام تو بُوّد لت نام تسو اسروز, دلم را بربود ای خوش روزا فردا که سلام تو یود" گوبنده این شعر باید از شاعران نسل بعد از ابوذر بوزجانی امین ابودر خود در اواخر فرن چهارم د درگذشته و گوینده این غزل احتمالا دزن نیمه قرن پنجم حدود ۰ هجری این شعر را سروده است ما جای دیگر ۱. الستین الجامعللطایف البساتین (قصهٌ یوسف) به تصحیح محمد روشن. تهران بنگاه ترجمه و نشر کتاب ۱۰۲ و کتاب الفصول. ابوحتیفه عبدالوهابین محمد. از اثار اوایل قرن پنجم. نسخهُ خطی کتابخانه آستان قدس رضوی وروق ۲۵۳0 و مقاله «نخستین تجربههای شعر عرفانی در زبان فارسی» در درخت معرفت. ۲ الستینالجامع» ۲۳۱. ۳۶ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ৪৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।