همدانی آغاز میشود و رودخانهای است که از کوهسارهای بلند وجود اینگونه عارفان سرچشمه میگیرد و در بستر تاریخ اندیشهها به هم میآمیزد و در عرصه هنر سنائی و عطار و مولوی به گونة «شط شیرین و پرشوکتی»تشنگی روحی اسان راء در طول قرون و اعصار سیراب میکند. شعر عطار در نگاه نخستین» گاه. خواننده ر میرماند اما شکیبایی و قدری آمادگی روحی لازم است تا به درون اين باغ راه پیدا کنيم. وقتی انس گرفتیم میبیتیم که در آن سوی بعضی ناهماهنگیها؛ چه منظومهةٌ و ما جای دیگر در باب اهمیت او و شعر عرفانی او سخن گفتهايم " در اینجا یکی از غزلهای عرفانی او را که نخستین رگههای غزل عرفانی فارسی را در عصر فردوسی نشان میدهد نقل میکنيم تا خوانندگان اینیادداشت در سیر تکامل غزل عرفانی فارسی نخستین هنجارها را در اختیار داشته باشند غزلی که صورت غزل دارد و محتوی آن زهدیّات هر کو ز پی کام و هوا رفت زیان کرد بسسیار تهی کرد هوا صسومعهها را بس زاهد و عابد را خدام بستان کرد بس چیره زبان را به مناجات سحرگاه ۱. مراحعه شود به درخت معرفت. حشن نامه استاد عبدالحسین زرینکرب: مقالة نخستین تجربههای شمر عرفانی از نویسنده این سطور. سرچشمههای شعر او ۴۵
— পৃষ্ঠা ৪৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।