که در چند باب تدوین شده است. مصییبتنامه یکی از برجستهترین اسان عطار است. شاید یس از منطقالطیر مهمترین منظومة او باشد و به لحاظ پختگی فکر و تنوع اندیشهها در کمال اهمیت است و ظاهراً به لحاظ تاریخی آخرین منظومهٌ عطار بهشمار می آید. دیوان غزلیات و قصاید عطار نیز یکی از متداولترین دیوانهای شعر پارسی است که از همان فرن هفتم همواره مورد علاقه و شوق دوستداران شعر عرفانی فارسی بوده است. این دیوان که چابهای متعدد دارد و دو چاپ مشهور آن بر دست دو تن از محفقان به نام عصر ما -یعنی استاد سعید نفیسی " و دکتر تقی تفضلی خراسانی "-انجام گرفته است؛ مقداری از شعرهای شاعران دیگر را نیز در خود دارد و نمیتوان گفت که آنچه در اين دو چاپ آمده تماماً سرودهٌ عطار است. چنین میپندارم که اگر براساس روشهای علمی و تکیه بر قدیمیترین نسخههای موجود و رعایت مسائل سبکشناسی تصحیح مجددی از دیوان عطار انجام شود چیزی حدود ۳۵ تا ۰ درصد شعرهای چاپ دکتر تفضلی که جامعتر و مستندتر از چاب استاد نفیسی است - به کنار خواهد رفت و شعرهای باقیمانده شعرهای لطیفتر و باطراوتتری خواهد بود و از اتسجام معنوی و هماهنگی عرفانی بیشتری نیز برخوردار خواهد بود. دلیل این آ مرف کر اور دم ان عطا عوهت از توا نمی ها که هرجا غزلی عارفانه و بینام میدیدهاند آن را به یکی از مشاهیر شعر عرفانی (سنائی» عطار مولوی) نسبت میدادهاند. " تعدد «عطار»های ۱. دیوان قصاید و غزلیات فریدالدین عطار نیشابوری. تهران. ۱۳۱۹ و چاپهای بعدی در تهران. ۲. دیوان غزلیات و قصاید عطار. بهاهتمام و تصحح دکتر تقی تقضلی. تهران. انجمن اثار ملی (شماره ۲۴) تاریخ مقدمه ۱۳۴۱ ر چاپهای بعد به عنوان دیوان عطار مرکز تا رات عامی رز فرهتکی ۲۰۵ ۰۱۳۶ و ۴۳۰ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ৪২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।