و میدانست که در آن حضرت. ماضی و مستقبل و حالی وجود ندارد" به گفته مولانا: ماضی و مستقبل. ای جان! از تو است هر دو یک چیزند و پنداری دو است تصور در «لامکان» بودن یا تصور اینکه: و ساعتی بیرون شوی اجون» نسماند. محرم بیچون خحوی برایش آسان و طبیعی مینمود. مجموع انتقادهای اینگونه افراد بر شعر عطار و بر منظومهٌ تفکر عرفانی بزرگانی دیگر از نوع مولوی, نتیجه این است که با حفظ اصول و مبانی تعقلِ خویش میخواهند به درون این منظومه راه یابند و بدتر از همه اینکه تصور میکنند چنین منظومه بزرگی از تاو اما جاا ار رام شا ان ای انتت کهداوای «زبانی نیمه گنگ» است و «بینشی بس ۳ نمیدانند که برای شکلگیری هر یک از این مبانی «دور از خرد» از قبیل «نفی علیّت» با «اجتماع نقیضین»؛ قرنها و قرنها هوشیارترین ذهنهای تاریخ تمدن ایران و اسلام خونٍ دل خوردهاند تا حاصل انديشه ایشان به گوتٌ هنری درآمده است که ما آن را هنر تصوف میخوانیم و اين هنر در دایرهٌ زبان شعری امثال مولوی و عطار به صورت تمئیلها و ابیاتی ازین دست درامده است. ببخش عظیمی از ایرادهای مرحوم دکتر حمیدی بر عطار از همین جا سرچشمه گرفته که او عطار را به حرفهایی که نزده است. مورد انتقاد فرار داده است. اگر هم موردی باشد که ایراد او بر سخن مسلم عطار باشد. از صورت اصلی سخن او بیاطلاع بوده است و براساس ۱. مقاسه شود با عینالقضات همدانی نامهها به نتم دکتر عفیف عسیران و دح علینقی منزوی. تهران بنیاد فرهنگ ایران ۳۱۸/۱ تون 1۹/۲ از درون و از بیرون ۳۱
— পৃষ্ঠা ৩৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।