پارههایی از تجلی این هنر را از بافت اصلی و زبانٍ دوم آن که زبانٍ شعر عطار است. به نثر امروز درآوریم و آن را بدینگونه نقد کنیم: بشنویم از شادروان دکتر حمیدی که: (... عکسی از لطف و فهر او [<.دات حق] بر یمین و بسارش افتاده بنحو دلخواه به دوزخ پا بهشت میفرستد. نه به جزای اعمال و در نتیجه, تکلیف آفریدگان بکلی نامعلوم است. به نیستان میزند و بارهپاره میکند و از خونٍ او بر هر نیتنی کلمه «الل» نوشته میشود.! در دهن او «زمان» مفهوم وافعی خود را از دست داده است و به درباره عیسی مستجاب می شود. عجب این است که وی با آن زبانِ نیمهگنگ و بینش بس حقیر گاهگاه از کیفیت «کیهان اعظم » تا( «ازل و ابد» بحث میکند و اما برای کسی که الفبای این مسائل را آموخته باشد و بداند که در درون این منظومهٌ فرهنگی چه مقدار بحث و جدال علمی و فلسفی روی داده است و صدهاهزار صفحه کتاب نوشته شده است تا اشاعره توانستهاند به معتزله و شیعه و دیگر مخالفان خود ثابت کنند که بهشت به تفضل الاهی است و هیچ ارتباطی با خسن عمل ندارد يا به زبان حافظ : ۱. اصل سخن نوری در تذکرةالاولیاء چاپ نیکلسون ۵۵/۲ و نیز الاهینامه چاپ ریتر ۰ دیده شود و نوع نتیجه گیری عطار. ۲ عطار در مثنویهای گزید؛ او ۲۴-۲۳. از درون و از بیرون ۲٩۹
— পৃষ্ঠা ৩১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।