بوسعید تا جلالالدین مولوی اعتدالی است از اوج تخیل و رمز و زبان. و از سویی دیگر تصوف منحط دورههای بعد از تیموری بهویژه تصوف مشایخ هند. انحطاطاش برخاسته از تخل منحط و زبان مبتذل و تکراری و کلیشهای این تصوف است. جای دیگر در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه ۱ کرک ۳ 3۳ انبحطاط تصوف و اوج و انحطاط زبان در کار صوفیه. غرض اصلی از یادآوری این نکته در اينجا چیز دیگری بود. غرض واه که تا داوم ود که ها از کر تان اقش یا نثر بیان شود -خود نوعی از هنر است با بهتر بگوییم نوعی بینش هنری است در پیرامون مذهب. بنابرین شعر عرفانی؛ از دو دیدگاه؛ هنر است: یکی این که شعر است و دیگر اينکه عرفان است و تصوف. در حقیقت شعر عرفانی» هنری است «مضاعف»؛ هنری است پیچیده شده در داخل ِ دیگر. و عطار یکی از کو شندگان و پدید آورندگان و تکاملدهندگان این «هنر مضاعف» است. اگر کسی یکی از این دو هنر را بهدرستی و از طریق مبانی آن تشناسد نمیتواند از هنر عطار لذت ببرد. دشواري راه کسانی از نوع شادروان دکتر حمیدی یک معضل دوجانبه یا یک «مشکل مضاعف» بود. زیرا از یکسوی «زبان شعر عطاره» برای ایشان ناشناخته و غریب بود و از سوی دیگر عالم هنری و يا هنر درونی موجود در داخل این هنر -که عرفان باشد - آن نیز برای آنان ناشتاخته بود. به همین دلیل تمام آن نکات و ظرایفی که ستونٍ فقرات این نوع از هنر را تشکیل میدهد. برای چنین شخصی نامفهوم و غیرقابلتصور و حنی احمقانه جلوه میکند. در چنین تلقی و ایستاری که حاصل تقابّل عالم غیب و شهادت است. در چنین چشماندازی که نتیجه رویاروبی قطره و دریا و ذره و خورشید و سایه و آفتاب است. در چنین رَوّیتی که در آن اجتماع تقیضین نه محال بلکه ضرورت است. هنری شکل میگیرد که در دیده تاآشنایان تمام اجزای آن غیرخردمندانه است. بهویژه وقتی بخواهیم ۳۸ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।