این چنین نقدی بدان میماند که ما بر فردوسی ایراد بگیریم که چرا «سخن» را به تلفظ امروز ما با «بن» قافیه کرده است و به هنگام خواندن شاهنامه در قافیههایی ازین دست. «سن) را «سخن» (به همادگونه که در عصر فردوسی تلفظ میشده است) نخوانیم. ما که قائل نه تطور» در تاریخ زبان هستیم چرا عطار را که از زبان متخول عصر خویش تهره میجوید باید محکوم کنیم؟ هم ازینگونه است اگر میبینیم که او پیدرپی خفت /رفت را قافیه میکند و ما با ملاک قرار دادن تلفظ عصر خودمان او را محکوم کنیم که چراشُفت /فت را قفیهکرده است. ۱ اگر در زبان شعرٍ عطار فعل «تکند» سکه در زبان ما و بسیاری از اهل ادب قدیم بر وزن عروضي ین یعنی ن ن -است 0 بر وزن عروضي قَلن یمنی - -است. و این طبیعت گفتار اوست؛ نباید بر ضعر او در اين موارد ايراد عروضی گرفت که من را جانشین یلّن کرده است زیرا او درین موارد زبان طبیعی محیط تاریخی و جفرافیایی خویش را ملاک قرار داده است و یک گام در جهت تحول زبان پیشرفته است. گفتم ز میان جان شوم خاک درش تا بوک بود بر من مسکین گذرش او خود چو ز ناز چشممی تَکنّد باز کی بر من دلسوخته افتد نظرش" همین نکته در کار او سبب شده است که متأخران نیز در آثار او دخل و تصرفهای بی جا کنند و شعر او ره از صورت اصلی منحرف سازند تا به سلیقهُ زبانی آنان نزدیک شود. بدینگونه میبینيم که اوه علاوه بر داشتن یک منظومه ذهنی خاص. دارای یک نظام زبانی ویژه نیز هست؟ زبانی که به لحاظ ساختار آوایی کلمات بیش و کم از زبان استاندارد شده سبک خراسانی -که عیتاً با ت ات انبم زاف ریک ان رکش ده -متمایز است. ما درباره اینگونه زبانی؛ جای دیگر به تفصیل بحث کردهايم. ۱ مختارنامه. انتشارات سحخحن» جاپ دوم ۷۹ ۳۶ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ২৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।