امثال هاتف اصفهانی و حبیب خراسانی -مینگریم» سه موج عمومی, سه خیزاب بلند در آن دیده میشود: قلهةٌ یکی از اين خیزابها سنائی است و قلهٌ دومین خیزاب. فریدالدین عطار است و سومین کوهموج و هست موجها و موجکهاست و حتی میتوان گفت که دریا نیز دیگر دریا نیست دریاچه است و غدیر و آبگیر و در مواردی حوض و پاشوره. شک نبست که اندیشیدن به قلههای دیکر لدم ندارد. حتی بلندی این خیزاب تا بدانجاست که قلههای پشت سر آن را نمیتوان دید. اما برای مورخ تحولات فرهنگی و هنري ایران که از چشماندازی دیگر مینگرد وجود جلالالدین مولوی بدون آن دو قله پیشین و حتی موجها و موجکهای کوچکی که در فاصلهٌ آنها وجود داشته است. غیرقابل تصور است. شما میتوانید با داشتن دیوان شمس تبریزی و مثنوی معنوی خود را از همه کتابهای عرفانی زبان فارسی بینیاز بدانید ولی آنگاه که خواستار تأمل در شکلگیری و پیدایش این دو اثر شوید. از پرداختن به آثار سنایی و عطار ناگزیرید و در آن هنگام است که متوجه میشوید این دو تن در شرایط تاریخی و فرهنگی عصر خویش پایگاهی دارند که کم از پایگاه مولانا در عصر او نیست. از چشمان دازی دیگر اگر بنگرید هیچکدام ازین سه تن نمیتواند جایگزین آن دو دیگر شود. تمام شاهکارهای ادبیَّاتِ بشری» غیرقابل جانشینیانده یا بهتر بگوییم جانشین ندارند وگرنه تاریخ, خود. آنها را حذف میکند. تاریخ؛ اهمل هدارا تنست: باید دید و معیارهایش را از خودش باید گرفت. با سنجههای بیرونی؛ ۳۰ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ২২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।