در عصر ما شادروان دکتر مهدی حمیدی شیرازی و شادروان بدیعالزمان فروزانفر (استاد مرجع تقلید او)؛ دو نمونه خوب برای این مسئلهاند هر دو تن از شیفتگان جمالشناسی شعر سبک خراسانی بودند» فا ی کش ور ان سس ان سا ریات که جهاتی و تا حدودی به درون اين منظومه راه یابد ولی دکتر حمیدی این توفیق رفیق راهش نشد که: آنکه این کار ندانست در انکار بماند. ما در اینجا به هیچروی فص ملامت دکتر حمیدی و کسانی را که با نوع نگرش او به فرهنگ ادبی گذشتگان ما مینگرند. نداریم و تصریح میکنيم که شادروان دکتر حمیدی شاعری توانا و شعرشناسی ماهر بود و در دایرهٌ سبک خراسانی و مبانی جمالشناسی آن نوع از شعر انصاف را در شرایط عصر خودش مردی ممتاز بود. ۱ ممکن است کسانی ازین گفتار» چنین استنباط کنند که ورود به داخل این منظومه. معنایش, بیاعتبار دانستن زیبایی و با انکار ارزش (صورت»ها در آثار ادبی است. اما چنین نیست. خوگر شدن با ند جهان و راه یافتن به درون این منظومه. خود جمالشناسی ویزه خویش را داراست و مادام که شما هنوز در گرو آن اصول تفن باق هستید» هر قدر به خود تلقین کنید که واردٍ این منظومه شدهاید. تلقین بیهودهای است. ۱ راه یافتن واقعی به درون اين منظومه آنگاه حاصل میشود که شما بتوانید مثنوی جلالالدین رومی را به لحاظ «صورت و فرم» نیز قویترین اثر زبان فارسی بشمار آورید؛ نه آنکه بگویید: «معانی بسیار خوبی» ات اما در «شیوه بیان» يا (صورت». دارای ضعف و ِ" است. وفتی از درون اين منظومه بنگرید. ضعیفترین و ناهنجارترین ابیات مثنوي مولوی استوارترین و هماهنگترین سختانی است که میتوان در زبان ۳ فروزانقره جاپ دوم تهران. دهخدا. ۱۳۵۳ نک: ۱۸ زبور پارسی
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।