ابوالعاني بیدل ذوق خاصي در عرفان وتصوف دارد و خود را مفید به يك سلسله نمیداند اما در برابر بزرگان سلف احترام خاصي دارد و از ایشان کسب فیض نوده است. بیدل کوهستان صعب العبور عرفان و معرفت را پي سپرنوده و با هر سنگ و صخره آن اشنايي کامل دارد . گاهي در وادي حیرت محوتجلیات ذات بوده و زماني در بحر وحدت به نفسي خویش پرداخته است. وقني چون مجاذیب باي از دامن کشیده رغبار صحرا به جبیب ابله ريخته و زماني منصور وار دار و ریسمان میخواهد و موقعي در راه انتظار به خاکستر میرسد و کد از نيستي را عیبیند ( اگر به موج آید شکست کوهر مستوري جیب عافیتش میدرد و اگر مشتعل کردد خاکستر پیکر معذوري از چاك گریبانش میگذرد .) متصوفین به صورت کل به دور شعبه منقسم گردیده اند که دستهء در مسلك وحدت شهود گراییده اند وقسمتي بسوي وحدت وجود رفته آند و بیدل چون شیخ اکبر محي الدین ابن عربي که مسلك وحدت وجود را در تصوف اسلامي شامل ساحته است از طرفداران این طرز تفکر است. شیع ابن عربي بود بفرس قایلن همه ازوست را وحدت الشهودي و قایلت هسه اوست را وحدت الوجودي مي نامند ولي بیدل درین میان استدلال ضوفیانه ديگري دارد و عمیق تر انديشه میکند. حرفم همه از مغز است از پوست نمي گویم آنرا که بجز من نیست من اوست ني گویم ابرالعاني مانند سایر وحات الوجودي ها به این عقیده است که
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।