(مناهج العباد(عمده
/ ৩২১
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

- ۱۸ ۰۰ باب: باب او در شرطهاء نماز باب دوم در فرانضهاء او باب سیم در واجبها باب چهارم در سنتها و مستحبها باب پنجم در کیفیت نماز و آداب او ظاهراً وباطناً و اورادی که در عقب هر نمازی وارد است و ذکر نماز شب و اشراق وضحی وتسبیح و غیر آن و هر بابی مشتمل است بر فصول. باب اول در شرطهاء جواز نماز وصحت وکمال وفضیلت او: بدان وفقك الله تعال ی که شرطهاء نماز بر دو قسم ست یکی شرط صحت و جواز و دوم شرط فضیلت و کمال. فصل: اول شرطی از شروط صحت و حواز نماز وقت است بمذهب امام شافعی رضی الله عنه و اما بمذهب امام ابوحنیفه رضی الله عنه وقت سبب است نه شرط [۱] اما وفت نماز صبح بر آمدن صبح صادق است و آن سپیدی است که در کنارة آسمان پیدا شود آنجا که آفتاب از انجا بر خواهد آمدن و بر پهناء افق کشیده گردد نه بردرازی افق که آنرا صبح کاذب خوانند و اثرسپیدی صبح کاذب زود ناپیدا می شود بلکه بر اثر وی تناریکی ظاهر میگردد و اثر سپیدی صبح صادق بر زیادت میشود و هر دم روشن تررمی شود و از اول پیدا شدن صبح صادق تا بر آمدن آفتاب وقت نماز صبح است و بمذهب شافعی و احمد در وقت اول گزاردن فاضلتر است و بمذهب ابو حنیفه آخر وقت و(خیر الامور اوسطها) الا بمذهب شافعی نی زکه در تابستان که هوا سخت گرم باشد نماز پیشین را در میانه وقت گزاردن مستحب است لاغیر و بمذهب مالک صبح و مفرب را تعجیل فاضلتر است و ظهر و عصررا تأخیر فاضاتر است در مساجد حماعت و اما نماز ظهر وقت او زوال آفتاب است اعنی میل او ازميانة آسمان بجانب غروب و اعتبار آن بسایه توان کرد که تا مادام که سایه در نقصانست پیش از زوالست و چون سایه در زپادت افتد وقت نماز ظهر در آمده باشد تا آنگاه که سای هر چیز چندانکه آن چیز شود جز سای که آن چیز را در وقت استوا ثابت بوده باشد چون (۱) در میان شرط و سبب فرق ٍینست که در عدم موجودیتی شرط و سبب نماز روا نباشد و بدون سبب از واجب نیست یعنی لازم نباشد و عدم وجود شرط نماز را اسقاط نسازد. (۲) یعنی از میانه محرك یومی خود

— পৃষ্ঠা ১৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।