و وعید و واسطهگری بزرگترها تأدیب نشد» زدن جایز خواهد بود؛ شاید اين طریقه در تکوین اخلاقی و نفسانی و نهایتا اصلاح بر او مثر باشد. «ابن خلدون» در مقدمه کتاب خود میگوید: سختگیری و قساوت در برخورد با کودک موجب میشود که به ترس و ضعف و گریز از مسوولیتهای زندگی عادت کند. باشد - فرق نمی کند از محصل گرفته تا خدمه و مملوکین و هر انسان تحت تربیت که انبساط نفسانی محروم میگردد. اين روش او را به کسالت و تنبلی وادارد میکند و ترس شدید از مربی او را به دروغ و حیلهگری سوق میدهد. زیرا دائما از دستهای یاد میگیرد و با ادامه این روش, این اوصاف در او به عادت تبدیل میشود و مفاهیم انسانی از وجودش رخت برمیبندد. «ابن خلدون» به تفصیل در این رابطه سخن میگوید» در ادامه بحث او در این مورد آمده است که فردی که تحت تربیتی خشن و قهرآمیز قرار گرفته است. سربار دیگران میشود. زیرا به علت فقدان حمیت و غیرت و عجز نمیتواند از شرف و اهل و خانوادهاش دفاع کند. چون چنین فردی از کسب فضایل اخلاقی و معنوی دست کشیده است و بدین ترتیب شخصیت چنین انسانهایی به جای تکامل به سوی غایت مطلوب, دچار انحطاط و زوال میشود. گفتههای ابن خلدون در اين باب کاملاً با رهنمودهای نبی اکرم 2 در ارتباط با ملاطفت و نرمخویی در تربیت کودکان سازگاری دارد و با برخورد دوستانه و پر مهر آن بزرگوار منطبق است و با برخورد حکیمانه آن حضرت در حل مشکلات مردم و فرزندان سلف صالح و بزرگان امت اسلام نیز در برخورد با کودک بسیار نرم و مهربان بودند و هیچگاه به مجارات روی نمیآوردند مگر آن که تمامی مراحل را طی کرده و از اصلاح متشه باشتتق پزهمحتان که قباا به فتوان وتف دک کردنویکی انامزای اسلامش: از «الاحمر». مری فرزندش میخواهد که ختین لحظهای را در طول مدتی که با او هم آبان که سافخه کار کباش که زه: قطن و فراقت عادت کتفرم تیزم شوده یا
— পৃষ্ঠা ২৪৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।