در اینجا حدیثی را ذکر میکنم که تأثیر عامل اجتماعی یا محیط اجتماعی را در پیامبر اکرم بل فرمود: «مردی از گذشتگان ۹٩ نفر را کشته بود. به خدمت عابدی رسید که در آن هنگام عالمترین فرد بود زا او پرسید آیا میتوانم توبه کنم؟ عابد گفت: خیر. پس آن مرد» شخص عابد را هم کشت و تعداد مقتولین به ۱۰۰ رسید. سپس درباره عالمترین فرد تحقیق کرد او را راهنمایی کردند به تزد او آمد و گفت من ۱۰۰ نفر را کشتهام آپا میتوانم توبه کنم. عالم گفت: آری. به سرزمینی برو که چنین و چنان است. در آنجا مردمانی خودت باز نگرد که سرزمین بدی است. 1 مرد به راه افتاد تا به سرزمین مورد نظر برسد. در نیمه راه وفات کرد. ملایکه رحمت و عذاب در مورد او اختلاف پیدا کردند. ملایک رحمت میگفتند او توبه کرده و به خدای تعالی روی کرده بود و ملایک عذاب می گفتند او در عمرش کاری خیر انجام نداده بود. یکی از ملایک (مآموران) الهی به صورت آدمی ظاهر شد و بین دو گروه هر کدام نزدیکتر بود» مبنای قضاوت خواهد بود. فاصله ۳ اندازه گرفتند. گفتند به بخاری و مسلم) و در روایت دیگری آمده است که خداوند به یک گروه گفت دور شوید و به گروه دیگر گفت نزدیک گردید و فرمود راه را اندازه بگیرید دیدند که آن مرد به اندازه یک وجب به شهری که میخواست برود نزدیکتر است پس بخشیده شد. از این نصوص میتوانیم نتیجه بگیریم که هرگاه عوامل تربیتی که والدین و معلمین و مربیان نیکوکار میباشند از یک طرف. و محیط اجتماعی که دوستان و جمع مومن و نیکوکار هستند از طرف دیگر مهیا باشد. بدون تردید بر مبنای این دو رکن اساسی تربیت و نمو و تکامل فرزند آميخته با ایمان و تقوا خواهد بود و به آداب رفیع اخلاقی عادت خواهد کرد.
— পৃষ্ঠা ১৫৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।