در اینجاست که نقش مهم عادات و آموزش و تربیت در مفهوم عام خود در جهت جایگزینی عقیده توحید و مکارم اخلاقی و فضایل روحی و آداب شرعی. روشن ی سوق بدون تردید دو عامل اساسی در امر تربیت تعیین کنندهاند: عامل تربیتکننده و عامل محیطی که در صورت شایستگی میتوانند موجب رشد فرد بر اساس ایمان و اخلاق اسامی شوند و باعث رسیدن او به مراتب والای روانی و مکارم اخلاقی میشود. در مورد عامل تربیت کننده چنان که قبلا هم تذکر دادهایم پیامبر اکرم بل مکررا این موضوع را تأکید کردهاند و ما برای نمونه چند حدیث را مجدداً تکرار میکنيم. «اگر مرد فرزندش را تربیت کند از یک صاع صدقه دادن بهتر است». «روایت ترمذی) (صاع نوعی پیمانه است). «بهترین هدیهای که پدر به فرزندش میدهد اخلاق خوب است». (روایت ترمذی) «به زن و فرزندانتان امور خیر را یاد دهید و آنان را تربیت کنید». (روایت عبدالرزاق و سعیدبن منصور) داشتن آل بیت او و تلاوت قرآن». (روایت طبرانی) در مورد عامل محیطی موثر بر تربیت نیز احادیث متعددی وجود دارند از جمله حدیثی است که در آن پیامبر اکرم 2۶ فرموده است: «هر نوزادی بر اساس فطرت متولد میشود. این پدر و مادر او هستند که او را بهودی, نصرانی يا مجوسی میکنند». (روایت بخاری) از این حدیث میتوان دریافت که هرگاه کودکی پدر و مادری مسلمان داشته باشد که ماقم ارو اسلا انار توق مه یونم رسای وه و مان افلا رشد خواهد کرد و این همان مفهوم عامل يا محیط خانوادگی است. و نیز فرموده است: «آدمی تابع دین دوست نزدیک خود است پس هر کدام از شما دقت کند که با چه کسی صمیمی است». (روایت ترمذی) از این گفته مبارک نیز میتوان استنباط کرد که دوست از دوست نزدیک خود تأثیر میپذیرد و تقوی و صلاحیت اخلاقی را از او کسب خواهد کرد و اين همان مفهوم عامل خن با مخیظ اما آنست» فری کی گنه که ای محطظ یرای متا ره باشد یا محله یا هر جای دیگر.
— পৃষ্ঠা ১৫৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।