تنعم نخواهد بود و نمیخواهد با نام دین دنیا را شکار کند. بلکه منظور واقعی لطاب اش ات مها اهر بش ری بهرههای دنیوی چیزی ندارد. شعارش همان شعار انبیا است که در قرآن اینچنین آمده است: و یوم لا ملسم یه مان آجٌری الا ع أله (مود ۳۹ «ای قوم؛ من برای ابلاغ رسالت از شما اجری طلب نمیکنم. اجر من فقط با خداست». تواضع تمامی آنانکه معاصر آن رسول محبوبت له بودهاند اتفاق نظر دارند که آن حضرت 2 هميشه سلام را آغاز میکرد با تمامی وجود به گفتار کسی که با او سخن میگفت گوش میکرد. چه کوچک بود و چه بزرگ اگر او را صدا میزدند با تمامی بدن برمیگشت. در هنگام دست دادن او آخرین نفری بود که دستش را عقب میکشید. وقتی وارد مجلسی میشد هر کجا که جا بود مینشست. به بازار میرفت خرید میکرد و هر آنچه خریده بود. خود حمل میکرد و میفرمود: «من برای حمل آن شایستهترم» از کارگری و بنایی ابایی نداشت چه در هنگام بنای مسجد شریف (مسجد النبی) و چه در هنگام حفر خندق يا موارد دیگر؛ دعوت بنده و آزاده را اجابت میکرد و عذر افراد را میپذیرفت. لباس خود را وصله میکرد و کفش پارهاش را میدوخت در داخل منزل به افراد خانواده در انجام کارها کمک می کرد. خدمت کار را یاری میداد و نان میپخت. با خدمتکار مینشست و غذا میخورد. به شترش رسیدگی میکرد. نیاز درمانده و بیچاره را برمیآورد با بینوایان نشست و برخاست مینمود. بر زمین مینشست و صدها خصلت شگفتانگیز دیگر داشت که آن شخصیت ممتاز بشری را با تواضع و فروتنی خود. منورتر محبوبتر و عزیزتر میگرداند. چرا این محبوب عزیزتر از جان اینچنین بود؟ جواب را باید در اين آیه قرآنی جستجو نمود که میفرماید: #وأخنضش جَتَاحََ لمن أَنبعَكَ من امین 68 [الشعره: ۲۱۵]. «و برای مومنانی که پیروٍت کردهاند ملایمت کن و متواضع باش».
— পৃষ্ঠা ১৩২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।