مقدمه مو لف تمدن عصر عباسی» به تنهایی یک جهان است. بنابراین سخن گفتن از آن» سخن از تمدن جهانی در طولانی ترین دورهای است که تاریخ فرون میانه میشناسد. این تمدن» جهانی از رفتارهای تکاملبخش و متقابل سرزمین» انسان. زمان و حوادث است که همدیگر را تکمیل میکنند. این دوره پنج قرن و اندی به درازا کشید و بر همه جهان قدیم سایه انداخت و بیشترین بخش شناخته شده آن روز کرهُ زمین را با همه گونههای جغرافیایی. سیاسی و ثروت اقتصادی آن دربر گرفت. بیشتر ملتها از نژادهاء رنگهاء زبانهاء دیانتها و طبقات گوناگون جامعه در پیدایی حوادث. و ساخت تمدن این دوره مشارکت داشتهاند. این ملتها در صحنه و عصر عباسی به هم رسیدند. با هم مسابقه دادند نبرد کردند و از همدیگر چیزهایی گرفتند و هر بار قدمی در جهت تکامل برداشتند تا انجا که فرهنگ خویش را در سایه مدیریت و ارزشهای اسلامی به شکوفایی رساندند. بدین ترتیب دستاورد جدید و میراث بشری تازهای فراهم آمد. این میراث جدید انسانی تمدنی را از ان وتو دی ون وهای وی است که از انح ت گرفت. در عین حال. حاصل و نتیجه همه این اصول و سرچشمهها به شمار می رود. این تمدن در نهایت. از آن رنگ» نژاد. و امت معینی نبود: نه عربی بود. و نه ایرانی؛ نه ترکی بود. و نه رومی» و نه زنگی؛ نه تمدن نژاد سفید یا سیاه یا زرد بود؛ و نه تمدن سروران آزاد یا بردگان دربند» بلکه به اختصار و وضوح تمام «تمدن عصر عباسی» بود که بغداد پایتخت اداری آن» و مرکز دنیا بود. این غنای منابع و سرچشمههای طبیعی. اقتصادی, اجتماعی. سیاسی و فرهنگی تمدن عصر عباسی موجب غنا و تعدد پدیدههای این تمدن در زمینههای ۵
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।