Pand e Peeran (Farsi)
/ ১৮৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

باب هش ازدرحکا بات قا ببان دسبب توبة ابشان حتکابت مردی بود از بزر گان که او را سری سقطی گفتندی رحمةاله‌علیه ؛ وصاحب کرامات بسود. روزی در بغداد مجلس می‌داشت. وبه گوشة مجلس یکی از ندیمان خلیفه می گذشت نام وی احمدین زید- الکاتب» و براسبی تازی نشسته بود و ستام بزر وجواهر مرصع اقگنده بود وغلامان ترله و خادمان حبشی گرد برگرد وی ایستاده. راست که به‌گوشة (ه 34 .۶) مجلس رسید ازاسب فرود آمد و گفت: زمانی این‌جا بنشینم تا این دانشمند چه می گوید . اندرمیان سخن برزبان دانشمند برفت که در همه عالم خلق نیست از آدمی ضعیف‌تر . هیچ خلق از انواع حلق خحدای این دلیری نمی کند که آدمی می کندبر نحداوندی بدین بزر گزاری. هم در ساعت که این سخن بگفت همچون تبر که از کمان بجهد این سخن در دل آن جوان افتاد و آب از دیده وی روان شد وچندان بگریست که عفل از وی زابل خواست شدن. همچنان بازخانه رفت و آن روز هیچ نخورد وبااکس سخن نگفت و آن شب روزه نگشاد . دیگر روزپگاه پیاده بیامد و در گوشة مجلس بنشست اندوهگن و غمگین . چون مجلس ختم کسرد به خحانه باز گشت » روز سیوم بیامد و بنشست . چون مجلس ختم کسرد و پاب شسشم بش مردمان متفرق شدندهبرحاست ونزديك شیخ شد و گفت:با امام‌مسلمانان» آن سخن در دل من کار کرده (و 34 .؟) وعرا فرو گرفته است و همه دنب برمن منفص شده است از ترس دای تعالی » وخواهم که عزلت گیرم ودنیا بگذاره, مرا وصیتی بکن وبندی بده که,چون کنم. شیخ. کفت : از جلق عزلت گیر. زمانی بنشست» وبرخاست وروی اندرپیاپان نهاد. روزی چند بگذشت. شیخ پیره‌ز ای را دید که م ی آمد موی کنده وروی‌خراشیده و جامةٌ خودپاره کرده؛ خروشان وبرروی زنان. شهخ گفت: ای بیرزن» این چیست وچه حالت است؟ گفت: با امام مسلمانان»فرزندی داشتم جوان یکو روی سیاه موی‌دلربای: روزی به مجلس تو آمدخندان و نعرامان. چون باز پس آمد گربان وزاری کنان» و نیز بامیج کس‌بسخن نگفت وخواب درچهم وی‌نيامد ومی گریست ومی‌نالید وتاروز به‌حویستن می پیچید . اکنون جندین روزست تا از سن غاب شده است وندانم که کجاست. خواجه سری سقطی رحمةالّه علیه‌از زاری آن زن گریان کشت و گفت صبرکن ودل تنگث (۸ 35 ۶) مکن که جز خبر نباشد. به نزديك‌من آمده بوذ و گفت: که از خلق‌عزلت خواهم کُرفت ودنیا بخواهم گذاشت. اما نداتم که به کدام جاثب شده است ۰ اکنون تو دل بجای‌دار که | گر این بار به نزويكمن آید» من ترا خبر کنم؛ يك چندی بر آمد . خواجه در خانه نشسته بود » يكي بیامد ودد برد وت کیست؟ گفت: جمدز ید لکانب,خو اجه‌سری‌تحادمي داش گفت: بروو پیره‌زد را آ گاه کن. چون دربکشاد؛ احمد در آمد نزار گشته و گليمي در حود کشیده وژنیلکی در دست گرفته. بیامد وسلام کرد و کفت: ای شیخ؛و ای استاد ناصح؛و ای‌اما مسلما نان» جنان که مرا در راحت‌افکندی واز ظلمات برهانیدی؛ تدای تعالی ترا راحت دوجهانی ارزانی کناد» و

— পৃষ্ঠা ৮৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।