۳۴ سربر آورد و گفت: بازخدابا» حقی که مرا بروی بسود» بخشیدم واز وی خشنود گشتم . تو در دل وی افگن تا ازمن"حشنود کردد » ومراو زا بسه قیامت عفو کن وعرا برحق وی مکی ووی را برحق من مگیر. حکابت اعیرالمومنین حسن بنعلیرضیاللهعنه را پنج نوبتزهردادند وایزدتعا لیاورانگاه داشت تا زهر برویکارنکرد.بار ششم بدادند» جکگرش بپو سید وپاره پاره شد. چون بهحال نزع افتاد» آ سید ,سید ژاده» حسین ابنعلی رضیاللهعنه » بر سر وی نشسته بود و می گربست ومیگفت, : ای برادر» میدانی که این زهر ترا که داده است؟ گفت: میدانم: گفت:بکوی (و 33 .4) تا ا گر حالی افتد» حون ضایم نشود. کفت: از آذ اصل که من هستم وبدین جای که من رسیدم؛ نهنیکو باشد کهمن غمز کنم. اگرخدای تعالی. مرا بیامرزد» ۱7 کشنده من که مرا زهر داده است نیامرزد ودربهشت نفر ستد» به عزییخدای تعالی که پای دربهشت ننهم. حکابت ابراهیم بنادهم رحمة الله علیه روزی دربیابانی میرفت وسواری پیش آمدش و کفت: آبادانی کجاست ؟ گورستانی بدان جانب بود اشارت بدان گورستان کرد. سوار گفت: افسوس بر من می کنی ؟ تازیانهای چند ابراهیم رازد وهمهٌ سروجامةً ابراهیم پر حون کرد وروی به آبادانی کرد» وخلق دید که روی از شهر بیرون نهاده بودند از مردان و زنان پرسید که شما را چنه افتاده اشت ؟ گفتند: چنین خبسر دادند کسه ابراهیم بن ادهم در این ساعت از ابن جایگه بگذشت: گفت : جگوننه مرری است ؟ گفتند : چنین وجنین . (۵ 93 1) گفت : جسه می و بید کسه مرا بدین نشان مردی پیش آمد و من او را نشناختم و وی رابزدم ۰ پس باز گشت وبه صحرا آمد وابراهیم رادید برلب آب نشسته ونخون از خود ی سس هت سح ی < ۳ ۳۵ باب پنجم سس ۳ 0 مس سس میشست: وربای وی افتاد و گفت: مرا معذور داد که ترا زشناختم» ومرا بحل کن . ابراهیم گفت": همان ساعت. که مرا میزدی» ترابحل کردم؛ گفتم: روا نباشد از مروت که به قیامت مرا به سبب تو , ثواب دهند وترا بهسپب من عقوبت کنند.
— পৃষ্ঠা ৮৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।