۴۲ پند پیران حکابت عامربن سرحیل رحمةاللهعلیه امام العارفین بود . دوزی نشسته بود» سفیهی بیام و برابر او بازایستاد وجفا گفتن کسرفت ووی زا دشنام میداد وشیخ اندر وی مینگرید. چون بسیار بگفت وخاموششد» عامر سر پر آودد و کفت : بارخدایا» این همه [ که] این جوانمرد گفت؛ ا کر دز من است؛ مرا عفو کن ودر گذاز. ابن بگفت و در نماز ایستاد. حکابن وقنی آن سید شید زاده» حسین علی رضی الله عنهماء جایی میرفت. جهارصد [تن]۱ از محتشمان وصحابه گرد وی میرفتند و وی در بیش میرفتوعمامه جدبر سر نهاده وشمشیر پدر حمایل کرده؛اندر میان قوم چون ماه چهارده اندرمیان ستاز گان. اعرابی در آمد ووی را از دور بدیكده. ازیکی پر سید که: این کست که با این حشمت می آید؟ گفت؛: حسینبن علی رضیالهعنهما. گفت: کدام حسین؟ گفت: بیرة ابوطالب. 7 ۶) گفت: آری. پسپیشحسین رضیالهعنه گفت: نبیرة ابوطالب تویی؟ گفت: آری. گفت: پدر تو علی مردی خو نخواره بود وخون بسپار بردست وی ربخته شد وفتنههای عفیم به سبب وی در عالسم بود . پس عبدالقهبن عمر وعبدالرحمن بن ابیبکر رضیالهعنهما از میان قوم بان بر وی زدند و قصد وی کردند . حسین رضیاللهعنه تبسم کسرد و گفت : آقضیب" ۱-در آخحرینحکا بت باب بستم»در ورگ (د,ه 152 .۴)؛ بارها مق لف کتاب: در موادد مشابهء لفظ «تن» را بکارٍ پرده است. ۷ شاید بوده است: بگذاد یدش . ۳ دراصل: حاجت اقضاها. ۲ _ در اصل؛ اودیها. تلاپ تست تسوت و تک پاپ پنجم پن 7 هبتی؟ اگر ترا دلمشغوولی افتاده اضت باما بگو. و اگرجاجتی داری» تا حاجت تور کنم» وا گر وامیا؛تابازدهم وا گر گرسنهای» که مرد گید رلتنگت باشد؛ تا ترا طعام دهیم وا گر باخانه جنکت افتاده است تا به حانه آييم وآشتی شما بازکنیم. يا گر خشکی باد دد دماغ نو افاده است و درعقل تو خللی پدید آمده؟ (ه 32 .۶) که مردم عاقل در روی مردم سحن چنین نگویند. اعرابی متحیر شد و گفت: شما بدین کریمی بودهاید؟ ! من جا کر وخادم توام وازآن جد تو. پس فروخفت وروی وموی درپای وی میما لیك. حسین رضیالله عنه روی سوی باران کرد و گفت : تن الْحبال المواصف حرَعر عُنا؟ الع و اصف. حکابت عثمان رضیالفهعنه روزی غلامی از آن اوبیی ادبییبکرد واورا بگرفت و گوش بمالید.غلاماك را گوشدرد گرفت. گفت: آه.علمان رضیالهعنه سرزر پیش افگند. زمانی بود » پس سر بر آورد و گفت : ای غلامك؛ دل من جراحت کردی: بیا و گوش منبگیر وبمال همچنان که من کوش تو مالیدم. غلاماک خحاموش بایستاد. عثمانرضی اللهعنه گفت : تسرا می گویم. | گر بندة منی؛ فرمان بایدت برد: پس غلامك فرازآمد و گوش امیرالمومنین عنمانرضی اه عنهبگرفت وبمالید. امیرالمقمنین عثمان دضی اقعنه (ط 92 ۶) گفت: سخت بمال. لامك گفت باامیرالمقمنین» | کُرتو از قصاص قیامت میترسی؛ من نیز میترسم» وچنان که تونخواهی که من تحصم تو باشم؛ من نیز نخواهم که تو خصم من باشی. پس امیرالممنین عثمان رضیاله عنه گریان شد وچندان بگرپست که آنرا حد نبود.۰ پس ۱ با آن کة ضبط نسخة اصل مقید معنی است محملا؛ به قر بة عبات زو گر حاجتی داریه بوده است وا گر وامی داز کا. ,در اصل : لاترعراع عباه
— পৃষ্ঠা ৮৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।