Pand e Peeran (Farsi)
/ ১৮৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

وس ستات. چ تست ِ- ی ۳ پند پیران بگفت و بر حاست ودر نماز ابستاد. (و 30 .۰۱)۶.. شا کردی وی را ابن جارح کفتندی » گفت: : در این ببست سال فربشتگان اورا هیچ کناه ننوشته بدند» و الله اعلم. حکابت ودبیحبن نم" رحمةاله غلیه سه سال بروی بگذدشت که‌بیش از سه سخن نگفته بود وتاوقت مر گك بدان سه‌سخن می گریست: يك سخن: آن بود که روزی نماز دیگر کرده بود و وردی که شت می‌خواند. یکی از شا گردان پیش وی نشسته بود واندرمیان ورد؛ ۳ بشیمان شد و کفت : :مر ابا یس وس سس ۱- این حکایت ظاهراً در این جا بایان می‌رسد. عبادت « شا گردی وی .. و الله اعلم » در وضع حاضر نه مر بوط به حکایت عبدالله پن عفوست ه ار تباطی و بعد دارد: در تسخاصل افتاد گی‌ندارد ,زیر! حکایت عندالهبن‌عفو در آخر (8 30 .1) تمام شده‌واول‌ورق (8 31 .۲) دنبا له‌مطلی است کهدر آ خر ورق (9 30 ,۲) وشته شد» . بدین جهت. به نظر میرسد که یا کانب سخة اصل از نسخه‌ای که ناقص بوده است استنساخ کرده یا آن که خودکاتب بهنگام استساح» فسمتی را ازقلم | نداخته است. در نتیجه عبارت «شا گسردی‌وی را ...: ذاله‌اعلم» اگسر مربوط به-حکایت مستقلی نباشد ودنیا له حکایت عبدالله‌بن عفو باشد. با ید پذایرفت که در بهمین حکایست عبدالله بن عقو پس از عیازت «.... ودر نماز ایستاد» حداقل جند سطر از قلسم افتاده اسسته. موضوع دیگر آن که کاتب نسخه اصل پس از عبارت « ... ننوشته بودند واه اعلم» عبازت «و دیع‌بن خیم» را نوشته است. به نظر می‌رسد داستان «ذیع» حود حکاپت مستفلی است. بدین سبب با افزودن لفط «حکابت»» درسان ددقسلاب: داستان «رییع» به عنو ان حکایت مستقل چاب می‌شود ودر نتیجه تعداد حکا یتهای‌ باب پنجم از نه په ده می‌زرسد. ۲- دراصل: حشیم. ضبط این کلمه در « ثرجمة رساله قثیربه» «"نیم» است؛ صی 0۱۱۰ ۵۵ ۰۴ ۱۷۰۴ ودز «تذ کرةالاو لیاع» «خبم »اص ۲۵: دح مس تست ۳۳ باب پنجم ۴۳۱ این سخن چه‌کارست ؟ روی بگردانید وبگریست و گفت: اگر بسه قبامت تحدای تعالی مرا از این باز پرسید که "چرا گفتی واز,بهر چه گفتی + چه جو ات دهم؟ دبگر آن روز[ که] حسین‌بن‌علی رضی‌الله‌عنهما بعشتند»عرب" اورا بغارت کردنده فرزندان اورا به اسبری ببردندبه دمشق» و آن‌فتنه‌یدان صعبی بیفتاد؛ مردمان گفتند: اگر دبیع بن خشیم سخن خحواهد گفت و بر زبان وی جیزی زود؛ امروز (ط 90 :۶) باشدٍ گفتند: ای‌شیخ؛ نمي‌بيني که حسین بن علی را رضی‌الله‌عنهما بکشتند وفرزندان اورا بسه اسیری بردند و فلانو فلان را کشتند! این‌همه می‌شنود ومی گرسبت. چون تمام بگفتند ِ ۱۳۳ آورد و گفت: الْلْبم فاطر السموات وآلذرض‌عالم لیب وا لشبادة ات قح ین عبادلٌ فیما کاتوافمه یتقو" پس بسرنجاست و دد نماز انشتاد!: حکا بت وقتی درویشان دعوتی کرده بودند وابراهیم بسن ادهم رحمةالله علیه زا بخو اندند وطعام پیش وی بنهادند. پس‌منتر می‌بسودند یکی راو می کفتند: : فلان کس دیر می آید . یکی از میان ایشان گفت : او گران مردی است: ابراهیم برپای ور : ای شکم ؛ مرابه‌جایی می آوری که عیب‌مسله‌انان می کنند؟ واز آن‌جا بنرون رفت وسه روز روزه نکشاد عقو بت اورا. پس گفت؛ بارجدایا؛ عهد کردم که تاقيامت تباید و بای کشت ننهم هر کز به مهمانی هیچ کس(ه 31 .1) نروم. نم تا کلمه‌ای ر ۳ ازقلم انداخته است. ۷ قر آن مجید؛ سودةالزمر (4)۳۹ آیهةٌ ۰۴۶ ۳- در آغاز حکابت آمده است که این مرد برشه سحنی که گفته بود می گریست. سخن اول ودوم در متن حکایت آمده ولی دد مورد سخن سوم نسخه اصل سا کت است.

— পৃষ্ঠা ৮৫ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।