باب پنجم اندرنگاه داشتی ژبان حکا بت گوبند حسان (ه 6 .۶) بن سفبان رحمةالله علیه روزی با شا گردان خود می گذشت؛ تعانهای را دیدا نو کرده . باشا گردی از شا گردان خود گفت": که این خانةٌ نو بنا کردهاست؟ پس دروقت پشیمان شد و گفت: ترا با انن جه که سرای کیست وچه پرسی از آن؟ کهترا هردو سرایبکار ناند. پس گفت: خحدای تعالی برمن گواه است که عقوبت کنم ترا بدین ببهو ده که گفنی. سهسال بهعقوبت آن سخن بیهوده سخن نگفت. حکابت مالكبن ضیغم رحمةالله علیهما گو ید که: عادت پدر من آن بود که شبها پیوسته بیدار بودی وبه روز روزه داشتی وبه شب نخفتی وجون نماز دیگر بکردی سربر بالین نهادی تا آنگاه که آفتاب فرو شدیء آن مقدار بخفتی. روزی نماز دیگر بکرد وبخفت . رباح القیسی بیامد و بدرم را طلب کرد. گفتم: حفته است. گفت: این وقت » چه وقت خواب ۱- دراصل افزوده: که. با توجه بصبك نویسندگی ملف این کتاب که در موارد بسیار صفت فعولی با قیدهایی با همین ساختمان پکار بسرده است ضبط فوق ترجیح داده شد؛ و گر نه بهنظر میرسدکه از آخر این عبادت لفط «بودند» از هب افتاده است. ۰ ادج( یی ا تس تس ت۳۳ باب پنجم ۳۹ ۳ ت ۳ است ؟ این بگفت و باز گشت . من یکی از پی وی فرستادم » گفتم: مرو زو 29 .۶) تا پدرم بیدار شود . آن کس که از پیش بفرستادم باز نیامد تا آنگاه که آفتاب فروشد.!می آمد ومی گریست: گفتم: ای سبحانالله» کجا شدای و کفتیاورا که: مرو تا بذر بیدارشود؟ گفت؛وی کجا بدینمیپردازد! چون از اینجا باز کشت به گورستانی در رفت وبر ار وی در رفتم و او را دیدم باعود حصومت نی کر که چرا می گفتی که چه وفت حواب است وجرامی گویی چیزی که ندانی و چیزی چرا پزسی که ترا بکار نیاید ! این چه بی آدبیاست که می کنی؟ وباحدای نذر کرد که تايك سال برنیاید؛ نگذارم کهچشم من درخ وآب شود نه در روز ونه درشب» تأنفسمنادب کیرد و سخن بیهوده نگوید. هم بدین گو نه می گفت و میگریستودستبر سروروی نود میزد. هرچند کوشیدم به هیچ گونه التفات بر من نکرد و به من برداخت. جنان بگذاشتمش وخود بیاهدم. حکا بت عبداللّه (۵ 29 .۶) بن عفو را رحمةاللّه علیه گویند عادت جنان بودی که هر آنگاه که از فرزندان او با ازبندگاناوبی ادبی؛ آمدي: بغایت شم گرفتی ؛ گفتی : باه منت ۰ .بدین سخن دلیل کردی و بدانستی که وی خشمناله است: البته بدین زیاده نکردی. پس اشتریداشت وهرسال بدان اشتر بهحج رفتی وجندین حج بدان اشتر کرده بود وچند بار غزا بدان کرده بود و آن شتر را عزیز داشتی و آنرا هیچ کار دیگر شرمودی. غلامکی داشت»روزی شتران را به جرا برده بود ودرراهچوبی بدان شتر زو وشتر کور شد. شاگردان که آن بدیدند؛ گفتند: ا گر برزبان شیخ چیزی رود » امروز زود از دوستی آن شتر . چون شیخ آن بشنید سرخت دلتنگگ شد وبغایت خشم گرفت و گفت: ای سبحانالله؛ داست بر- چشم زو؟ مارتاثه مَُنك» و گفت: برمن گواه باشید که آزادش کردم:این
— পৃষ্ঠা ৮৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।