۳۶ پند. پبر ان وبا راحت وشادی. پرسیدند که: حدای تعالی .با توچه کرد؟ گفت : بهمن ۳۳ کرد که: ای عطا» جرا جندان بگربستی؟ گفتم: بار خدابا : از بیم تو (8 27 :1) بکرپستم. گفت: ندانستی که من خداوند آمرز ارم ورحمت- کننده برهمه کس که درفرمانمن عاصی نشود؛ و کسي که از بیم من بگرید تاچندان زمین ترشود؛ من اورا عدات نخواهم کرد حکابت. منصور د کین! رحمةالله علیه مردی بورد از بزر گان این امت» و بیمار شد ودرحال بیماری بگریست زارزار چنان که مادر بهبر کث فرزند گرید. گفتند: چرا می گربی ؛ ایشیخ » که مردی زاهد بودي وترا دردنیا مال وضیا ع نیست که ترا از آن پرسند وهمهٌ عمر بهدرویشی گذاشتی وهفتاد سال حدایعزو جل راعبادت کردی. اکنون چهجای گریستناست! کفتا: میتر سم که نباید که حدای تعالی مسرا بر گناهی بدیده باشد ومسرا ردان گرفته و از رحمت حود رانده باشد ومن خبر نسدارم . پس بسیاری بگریست وبسر را پیش خود خحواند و گفت: ایپس؛ روی مسن سوی قبله کن وپیش روی ( 27 .1) من بنشین ونکه میدار . چون عرق بر پیشانی من پدید آید و آب اندر چشم گرفتن گیرد ما را باری ده ودهان به کوش من دهو بکّوی: له | لاله مخمهد رَسولَنله ؛ مگر توفیق یابم و با این کلمه از دنیا بیرون شوم. . وچون مرا در گور نهی وخاله برمن کنی» برسر گور من بلشین وبه بانگگ بلند بگوی: لذ) )دام حمُد سول اه لاله له ودلّم مگّر توفیق یابم وجواب منکر ونکیر توانمداد. آنگه دست برداز وبکگوی: ای بارحدای» این بنده تواست وبی فرمانیتو کردهاست.اکنون ار عذاب خوامی کردف؛ سزای آن است وا گر عفو کنی ودز گذاری تو 1 دراصل: دلین . دز «مسخب رونی المجالس 6.::9: منصولابن دکین"* ص ۵ ۰۲ باب چوادم ۳۷ مس تسه سس »2ج تسس تست سا سزای آن هستی. آنکه مرا بدو سبار تاخود با من جه ۸ پس چود بهحق رسید » پسر وصیتهای پدر بجای آورد چنان که فرموده بود. دیگر شب اورا بهعوات دید. گفت: ایپدر » حال توچون است؟ جواب داد که:؛ ای پسر کار از آن دشوارترست که ت-و میپنداری. مرا بداشتند (ه 28 .]) به مقام حنان و گفتند : هان» چه آوردی از دنیا ؟ گفتم: بار خدایا؛ شصتحج باخعود آوردم. جو اب آمد که: هیج بث قبول نیست . من بر خحویشتن بلرزیدم.. دیگر بار فزمان آمد که: چه آوردی! گفتم : بار دابا » بانجده غرا آوردهام. جواب آمد که : این نیز هیچ يكك قبو ل دیست. دبگر بار فرمان آمد که: جه آوردی ؟ گفتم : صدهزار درم صدقه آورده ام از برای عشنودی تو , جواب آمد که : از آن يك درم پذیرفته نیست. گفتم:۱ آوه؛ هلال ازمن بیچاره بر آمد؟ ونا امید ُشتم و با نجود اندیشیدم کهبجز دوز خ مرا جای نیست. جواب آمد که: يادداري .که آن روز ازخانه بیرون آمدی وخاری دیدی که به راه افگنده بود؟ترسیدی که مسلمانی را از آن رنجیرسد»و آنخار از مان راه برداشتیو بیند اعتی. ۰۷-۱ ور «متخب رونقا لمجا لسد:..»: اذآهلکت .
— পৃষ্ঠা ৮৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।