ی ۳۳ پند پیران مردمان در ترازو نهند » بنگرند که ترازوی من به نیکی گران آید یا بسه بدی. پس زارزار برخحویشتن بگریست ومی گفت: کاشکی مادر مرانزادی ۳ این محنت وبلا پیش من نیامدی. راست که شب در آمد » حسال بروی بگشت ونفس به آخسر آمسد» بانگک از زمین و آسمان بر آمد: (9 25 .۶) آلازن" نجامالكمن المهالك ومن ادعی من) مسا لك. یکیمی کوید: چون این آواز شنیدم» برجستم ومالك رادبدم سربر کرده وانگشت بر آورده ومی گفت: ذز له)لذانلهمحمد رسولانله» وجان تسلیم کرد: حکابت مردی بود ازبزر گان» وی را زید گفتندی رحمةالهعلیه. زوزی نشسته بوده روی سوی شا گردان کرد و گفت: حساب باخویشتن کردم» شصت سال عمر من است که بيستويك هزار وشصت روز باشد . | گرزیاده ته هرروز يك گناه کرده باشم»حال من بهقيامت چگونهخواهد بد وجواب چکونه خواهم داد ؟ پس دست برسر کرد وعمامه از سر بینداحت ودست برسر میزد و می گربست وواویلاه می کرد تا چندانی بگریست که از پای بیفتاد واز هوشبشد. باردیگر بهوش باز آمد و گریستن آغاز کرد وچندانی بگریست که از پسای بیفتاد واز هسوش بشد . ساعتی [بود]؟. نگریستم جان داده بود. ۲- با توجه به عبارتهای ذیل که در همین کتاب آمده است افزوده شد: «جون ساعتی بود » خوانی از بهر ایشان طعام آوردند » (8 84 :۶ «از دنا پرون رفت در بصره در آرزوی خرمای سیساله» ودر دهان ننهاد. ساعتی بود؛ حال بروی بگشت. آواز دادکه: بر خيزید از پش من» ( 91 ؟) ؛ «اين بگفت ددد بیشهشد, ساعتی بوه. درعقب او رفتند. بنگرستند جان تسلیم کرده بود.» (6:1430)» « زمانی دیگر بوه. آن دختر پدید آمد.» (1118 .۶). باب چچارم ط و تست ی حکابت 8٩( 26 .۲) عطاءسنسلمی رحمةالّه علیه چهل سال ازشرم عدای تعالی دز آسمان نگه نکرده بود؛ جهل سال نخندنده بود و کس او را خندانا ندایده بود وهر گه که گزیستن گرفتی سنه شبانزوز می گریستی و يلك ساعت نیاسودی؛ وا گر وفتی باوی بر حاستی با رعد غریدن گرفتیبا برق جستن گرفتی او را دل ازجای بشدی وهفت اندامش لرزیدن گرفتی» گاه بر خاستیو گاه بنشستیو چون بر گها دزختامی لزژیدی وباخودمی گفتی که این مُحنت که مردم رامی آند از شومی گناه من است؛ اگر منبعیرم همه مردم بیأسایند. هرشب نوحه کردی ومی گفتی: ایتن؛ هشیار باش که ابنك مر گثآمد واز دوزخ میباید گذشت و خصمان مرا گرفتهاند ونیمی به راستم می کشند و نیمی به چپ ؛ وقاضی حدای عزوجل باشد و زنسدان دوز خ وزندانبان مالك. نه قاضی میل کندو نه زندانبان رشوه ستاند و نسه زندان هر گز وبران شود. (8 26 .۶) واویلاه » مرا به قيامت کجا خواهند برد؟ سوی دوزخ با حسرت وندامت با سوی بهشت باناز و کرامت ؟ همه شب این می گفتی ومی گریستی. پیری به نانة وی آمد به زبارث. گفت: اورا دبیدم اندر گوشة حانه نشسته بود و گرد بر گرد وی همی ترشده و آب ایستاده. پنداشتم که طهارت کرده است؛ بیرون آمدم و پرسیدم که: شیخ هم بدان خانه کسه نماز می کند؛ طهارت می کند؟ گفتند : این آی چشم وی است. که ازبس که می گرید؛ زمین کرد وی همه ترشده است . ازپس مر کث وی داابه حواب دیدند. گفتند: ای شیخ؛ حالخود باز گوی که چگونه است. گفتا: نیکوبی بسیار دیدم و خداو ند را نیکو کار و آمرز گار دیدم. گفتند : دردنیا همه گربان بودی و تبسم نکردی. گفت: لاجرم این جسا هميشه خند انم
— পৃষ্ঠা ৮২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।